II GZ 371/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1093/16 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1093/16 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił skargę kasacyjną A. P. od wyroku tego Sądu z dnia 6 kwietnia 2018 r., wydanego w sprawie skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną przez stronę skargą kasacyjną jej pełnomocnik, zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2018 r. wezwany został do uiszczenia wpisu od wniesionego środka zaskarżenia i do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie jej odpisów z odpowiednią ilością odpisów oraz złożenia wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy z terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 21 czerwca 2018 r. Pełnomocnik skarżącego nie uiścił wpisu sądowego od skargi kasacyjnej i nie złożył wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpowiednią ilością odpisów. W takim stanie sprawy Sąd I instancji, wskazując na art. 176 § 2 i art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz stwierdzając, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął z dniem 28 czerwca 2018 r. bezskutecznie, skargę kasacyjną odrzucił. A. P. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, art. 220 § 3 p.p.s.a., polegając na niesłusznym uznaniu, że skarżący nie dokonał wymaganej opłaty od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Wobec treści zarzutu zażalenia, jego uzasadnienia oraz załączonego do niego dokumentu, podkreślić należy, że przyczyną odrzucenia przez Sąd I instancji skargi kasacyjnej strony było nie tylko stwierdzone nieuiszczenie wpisu od wniesionego środka zaskarżenia ale również nieuzupełnienie w terminie innych braków formalnych skargi kasacyjnej, do który uzupełnienia wezwany został pełnomocnik skarżącego kasacyjnie. Jak wynika z treści motywów objętego zażaleniem postanowienia WSA w Ł., pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wezwany został zarządzeniami z dnia 14 czerwca 2018 r., do (1) uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł oraz do (2) uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie, z odpowiednią ilością odpisów, wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Odpisy obu zarządzeń, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, doręczone zostały pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 czerwca 2018 r. (k: 87 – 91). Z załączonej do zażalenia kserokopii polecenia przelewu i znajdującej się na nim adnotacji poświadczonej przez wyciąg z zaksięgowanych operacji na rachunku WSA w Ł., wynika, że skarżący kasacyjnie uiścił należny wpis od skargi kasacyjnej w tym samym dniu, w który jego pełnomocnik odebrał wezwanie w tym przedmiocie, co czyni zasadnym zażalenie wyłącznie w zakresie kwestii uzupełnienia jednego z braków formalnych skargi kasacyjnej. Do dnia upływu terminu uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, tj. do dnia 28 czerwca 2018 r., nie został jednak uzupełniony drugi ze stwierdzonych braków – złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna poza wymogami określonymi w § 1 tego przepisu, powinna zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Stosowanie natomiast do treści art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W opisanym stanie faktycznym, w sytuacji w której strona nie uzupełniła w terminie wynikającym z daty doręczenia jej pełnomocnikowi wezwań do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi, choćby tylko jednego ze stwierdzonych braków, którym było niezłożenie odpowiedniego wniosku lub oświadczenia, a co również wziął pod rozwagę Sąd I instancji w zaskarżonym zażaleniu, Sąd ten zobligowany był do zastosowania regulacji wynikające z powołanego art. 178 p.p.s.a. i odrzucenia wniesionej od wyroku z dnia 6 kwietnia 2018 r., skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.