II GZ 367/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 336/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 25 stycznia 2023 r., nr SKO-8358/211-Kom/22 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, postanowieniem z dnia 13 lipca 2023 r., odmówił R. T. wstrzymania wykonania objętej jego skargą zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 25 stycznia 2023 r., w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na powołaną decyzję skarżący złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że wykonuje on zawód kierowcy na podstawie aktualnych orzeczeń o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ważnych do dnia 5 lutego 2026 r. oraz świadectwa kwalifikacji zawodowej. Wnioskodawca wskazał ponadto, że zatrzymanie prawa jazdy skutkować będzie utratą jedynego źródła dochodu. Sąd wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz.259, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie została przez skarżącego dostatecznie uprawdopodobniona. Skarżący nie załączył żadnych dokumentów nawet tych, które wymienia we wniosku. Nie wykazał jaka jest jego sytuacja rodzinna a twierdzenie, że jego dochód jest jedynym źródłem utrzymania Sąd uznał za gołosłowne. R. T., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO w Zielonej Górze z dnia 25 stycznia 2023 r. oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do zażalenia na okoliczność posiadanie aktualnych orzeczeń o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami jednoznacznie wskazujących, że nie może on stwarzać jakiegokolwiek zagrożenia w ruchu drogowym oraz na okoliczność jego sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej, wysokości dochodów i wydatków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mogło zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, w świetle treści wniosku strony o zastosowanie ochrony tymczasowej pomieszczonego w skardze, że Sąd I instancji dokonał niewadliwej jego oceny skutkującej odmową wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 25 stycznia 2023 r. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, żądanie skarżącego ograniczało się do wskazania, że wnioskodawca wykonuje pracę zawodowego kierowcy w transporcie drogowym towarów, na podstawie aktualnych orzeczeń o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz wskazania, że zatrzymanie stronie prawa jazdy będzie skutkować utratą jedynego źródła dochodu. Tak sformułowany wniosek pozbawiony był szerszej argumentacji, szczególnie w zakresie podnoszonej przesłanki utraty jedynego źródła dochodu strony, która to okoliczność nie została w jakikolwiek szerszy sposób uzasadniona. Wniosek pozbawiony był również materiałów źródłowych, które mogłyby wspierać lub wykazywać podnoszoną w nim argumentację. Prawidłowo stwierdzone przez Sąd I instancji mankamenty wniosku strony czyniły niemożliwym ocenę wpływu wykonania objętej skargą decyzji na sytuację skarżącego w aspekcie powołanych przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazania wymaga, wobec treści motywów zażalenia i dokumentów do niego załączonych, że co do istoty taka treść wniosku wraz z materiałem źródłowym mogła stać się podstawą do przeprowadzenia wskazanej oceny wniosku skarżącego. Złożenie zarówno szerszej argumentacji wraz dokumentami na ich poparcie dopiero na etapie postępowania zażaleniowego uznać należy za spóźnione. Nie mniej taki stan sprawy nie oznacza, że skarżący pozbawiony został możliwości domagania się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji, albowiem art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zawiera ograniczenia w tym zakresie, tj. ograniczenia co do możliwości ubiegania się przez stronę postępowania zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej powołanym przepisem. Ponowne złożenie wniosku w formie, jak uczyniła to strona w ramach zażalenia, pozwoli również na dokonanie ewentualnej kontroli instancyjnej orzeczenia zapadłego w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu organu administracji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.