II GZ 357/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 3922/21 w przedmiocie nakazania ściągnięcia nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. Sp.k. w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 maja 2021 r. nr POD.503.187.2020.MT.2 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie.

Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2024 r. nakazał ściągnięcie od B.Sp. z o.o. Sp.k. w L. (spółka, strona skarżąca, strona) nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3922/21, wydanego w sprawie skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 17 maja 2021 r. nr POD.503.187.2020.MT.2 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Wskazując na przepis art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie wskazał, że pismem z dnia 2 czerwca 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 26 maja 2022 r. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono stronie 27 września 2022 r. Przewodniczący wskazał również, że pomimo dwukrotnego wezwania strony do uiszczenia opłaty kancelaryjnej strona opłaty tej nie uiściła, a zatem konieczne stało się wydanie zarządzenia o ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Spółka zaskarżyła w całości powyższe zarządzenie w drodze zażalenia, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W zażaleniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (u.p.f.); 2) naruszenie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na treść zaskarżonego zarządzenia w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 91 § 2 i 3 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zawiadomienie skarżącego oraz nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącego; 3) nieprzydzielenie skarżącemu profesjonalnego adwokata z urzędu "w celu profesjonalnej obsługi przed NSA i niezwolnienie z kosztów postępowania sądowego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, należy stwierdzić są one bezprzedmiotowe z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonego zarządzenia, albowiem nie dotyczą one prawidłowości wykładni lub zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 234 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia poza granicami zażalenia, trzeba w sposób kategoryczny uznać, że wykładnia i zastosowanie powyższego przepisu były w pełnym zakresie prawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. W takim wypadku nie stosuje się przepisów art. 220 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie, wobec oddalenia skargi, strona skarżąca złożyła w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku wniosek o sporządzenie i doręczenie jego uzasadnienia wyroku (zob. art. 141 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Brak dobrowolnego uiszczenia należnej opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych oraz bezskuteczność wezwania do jej uiszczenia przez stronę skarżącą skutkowały powstaniem obowiązku wydania przez przewodniczącego zarządzenia nakazującego przymusowe ściągnięcie powyższej opłaty od strony skarżącej. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że pismem z dnia 2 czerwca 2022 r. strona wniosła o doręczenie jej odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2022 r., sygnatura akt V SA/Wa 3922/21, wraz z uzasadnieniem. Wraz z wnioskiem strona nie wniosła opłaty kancelaryjnej od doręczonego jej w dniu 27 września 2022 r. odpisu powołanego wyroku z uzasadnieniem. W związku z tym spółka została wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, kolejno pismem z dnia 27 września 2022 r., doręczonym stronie w dniu 18 października 2022 r., oraz pismem z dnia 10 lipca 2023 r., doręczonym stronie w dniu 28 lipca 2023 r. Jak zasadnie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu, do dnia jego wydania strona należnej opłaty kancelaryjnej nie wniosła. Odnosząc się natomiast do zarzutu "nieprzydzielenia" stronie "profesjonalnego adwokata z urzędu i "niezwolnienia" jej "z kosztów postępowania sądowego", trzeba jedynie przypomnieć, że wnoszone w tym zakresie wnioski zostały prawomocnie oddalone i brak jest podstaw do dalszego rozważania tej kwestii przy niezmienionym stanie faktycznym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 i w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.