II GZ 355/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2024 r. sygn. akt VI SPP/Wa 301/23 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr DR-ZR.Pat.238133.415.2022.28.kbie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu na wynalazek postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 28 czerwca 2023 r., VI SA/Wa 2795/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.K.-L. (dalej "skarżąca") na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 22 sierpnia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu na wynalazek. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie rzecznika patentowego. Postanowieniem z 31 października 2023 r., VI SPP/Wa 301/23, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej wraz z pouczeniem 29 listopada 2023 r. Pismem z 6 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, że "nie oczekuje pomocy prawnej w zakresie pomocy finansowej, tj. kosztów oraz pełnomocnika prawnego. Pismo proszę potraktować jako zapowiedź złożenia skargi w odniesieniu do wyroku z 28 czerwca 2022 r.". Następnie 29 grudnia 2023 r. skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z 31 października 2023 r. Postanowieniem z 16 lutego 2024 r., sygn. akt VI SPP/Wa 301/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącej od postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z 31 października 2023 r., na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że odpis postanowienia z 31 października 2023 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 29 listopada 2023 r. Tym samym siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął 6 grudnia 2023 r., natomiast sprzeciw (pismo z 27 grudnia 2023 r.) został nadany w placówce operatora pocztowego 29 grudnia 2023 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Wskazała, że sprzeciw został wniesiony 6 grudnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Jak przyjął NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z 30 listopada 2009 r., sygn. akt I GPS 1/09, na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje zażalenie. Uchwałą tą NSA w składzie niniejszym jest związany zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że postanowienie referendarza sądowego z 31 października 2023 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 29 listopada 2023 r. Jej pełnomocnik 6 grudnia 2023 r. (w terminie otwartym do wniesienia sprzeciwu) poinformował, że nie oczekuje pomocy prawnej w zakresie pomocy finansowej, tj. kosztów oraz pełnomocnika prawnego. Następnie 29 grudnia 2023 r. został wniesiony sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. W tych okolicznościach sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że sprzeciw został złożony z uchybieniem terminu wynikającego z art. 259 § 1 p.p.s.a. Nie można bowiem za sprzeciw uznać pisma z 6 grudnia 2023 r., na które powołuje się pełnomocnik skarżącej. Zostało w nim wprost powiedziane, że skarżąca nie oczekuje pomocy prawnej w zakresie pomocy finansowej, a pismo to należy potraktować jako zapowiedź złożenia skargi w odniesieniu do wyroku z 28 czerwca 2022 r. Z żadnego fragmentu tego pisma nie można było wywnioskować, że skarżąca nie zgadzała się z odmową przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wobec tego nie było podstaw do potraktowania tego pisma jak sprzeciwu. Należało więc podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego został wniesiony dopiero 29 grudnia 2023 r., czyli z przekroczeniem siedmiodniowego terminu na dokonanie tej czynności. Zasadne było więc jego odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia