II GZ 355/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1696/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 29 stycznia 2015 r. nr [...] P. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z uwagi na możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł, że kara jest całkowicie niezasadna, a jej wykonanie pociągnie za sobą daleko idące konsekwencje. Wykonanie decyzji spowoduje bowiem znaczny uszczerbek finansowy w majątku skarżącego z uwagi na wysokość kary, co wpłynie na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Skarżący nie będzie mógł prawidłowo inwestować w rozwój firmy oraz wypełniać innych zobowiązań finansowych względem państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 19 maja 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1696/15 odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. DZ. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Zdaniem Sądu wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje takich skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, by znajdował się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie decyzji spowoduje dla niego znaczną szkodę. Piotr Banaszek wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania nałożonej kary pieniężnej w skutek wadliwego przyjęcia, iż skarżący jest w stanie pokryć ww. koszty bez zaistnienia nieodwracalnych skutków wobec niego, podczas gdy zapłata tak dużej sumy pieniężnej może przyczynić się do znacznego uszczerbku finansowego w majątku skarżącego, co w konsekwencji może spowodować niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, poprzez jej rozwiązanie, pozostawiając tym samym skarżącego bez środków do życia. Skarżący wskazał, że przychód za 2014 r. wyniósł 13 800, zaś strata 22 402,95 i przewaga strat w roku bieżącym nadal się utrzymuje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w tym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego mając na uwadze regulację zawartą w powyższym przepisie ustawy należy uznać, że bezpośrednim skutkiem wykonania wobec strony zaskarżonej decyzji może być utrata środków pieniężnych na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej, czego konsekwencją mogłaby być konieczność jej likwidacji. Powołane przez skarżącego w zażaleniu okoliczności takie jak: utrata płynności finansowej, konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, pozbawienie środków do życia, wysokość przychodu i straty za 2014 r. wskazują na prawdopodobieństwo niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym należy uznać, że sytuacja skarżącego odpowiada hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki i na podstawie art. 188 w związku z art. 197 i art. 61 § 3 w związku z art. 193 i p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.