II GZ 343/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "D." Spółka z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 217/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "D." Spółka z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 16 marca 2017 r., o sygn. akt V SA/Wa 217/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę "D." Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca Spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że stronę skarżącą zarządzeniem z 6 lutego 2017 r. wezwano do uzupełnienia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu poświadczającego upoważnienie osoby podpisującej skargę do występowania w imieniu spółki tj., odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub poświadczonej kopii. Wezwanie zostało doręczone Spółce 10 lutego 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 12 akt sądowych). W ramach uzupełnienia braku został nadesłany przez stronę skarżącą wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców pobrany na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 2013r., poz. 1203 ze zm.). W ocenie Sądu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych prawidłowo i w sposób zgodny z wezwaniem, albowiem została nadesłana jedynie informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Krajowego Rejestru Sądowego, a nie odpis pełny. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., albowiem zażalenie jest oczywiście uzasadnione oraz o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu strona podniosła, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi do pisma z dnia 14 lutego 2017 r. załączyła aktualny wydruk komputerowy z Krajowego Rejestru Sądowego na dzień 27 grudnia 2016 r., a zatem dzień poprzedzający dzień wniesienia skargi (28 grudnia 2016 r.). Nie było wątpliwości, iż umocowanie przedstawiciela Spółki do wniesienia skargi zostało należycie wskazane, a co za tym idzie brak formalny skargi został prawidłowo uzupełniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż w przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa - stosownie do art. 29 p.p.s.a. Złożenie pełnomocnictwa - bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony - nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności. Pełnomocnictwo musi być podpisane przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. Z art. 29 tej ustawy wynika, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi - rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Oceniając prawidłowość odrzucenia skargi w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, jakim dokumentem należy wykazać umocowanie organu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej posiadającej zdolność sądową do dokonywania czynności w jej imieniu, a w szczególności nie wskazuje, że takim dokumentem musi być odpis pełny z KRS. Złożona przez Prezesa Zarządu Spółki na wezwanie Sądu informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców (pobrana na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym), stan na dzień 27 grudnia 2016 r. oraz 14 lutego 2017 r., nie była w ocenie Sądu I instancji wystarczająca do uznania, że wykazany w nim, jako Prezes Zarządu – V. S. był uprawniony do działania w imieniu Spółki w dniu wniesienia skargi tj. 28 grudnia 2016 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena ta jest błędna. Zważyć bowiem należy, że z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu stan na dzień 27 grudnia 2016 r. a także 14 lutego 2017 r. wynika między innymi, że ostatni wpis do krajowego rejestru sądowego skarżącej spółki był dokonany w dniu 20 lipca 2016 r. i od tej daty żadne wpisy nie były dokonywane. Oznacza to zatem, że w dniu złożenia skargi 28 grudnia 2016 r. osobą do reprezentacji skarżącej był V. S., skoro jego nazwisko i określenie funkcji – Prezes Zarządu widnieje w Dziale 2 podrubryka 1 przedstawionej Sądowi informacji. W konsekwencji, odrzucenie skargi, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego należało uznać za bezpodstawne. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowań toczących się w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.