II GZ 335/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 21 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 682/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie informacji postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 682/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie informacji w sprawie ze skargi A. M. (dalej jako: "skarżąca"). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem skargi, wiązać się będzie z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci ograniczenia możliwości bieżącego prowadzenia przez nią apteki. Skarżąca nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dokumentów obrazujących przede wszystkim swoją aktualną kondycję finansową, ani dotyczących osiąganych przez nią dochodów (przykładowo zeznań podatkowych, rachunków bankowych, czy dokumentów finansowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą). Brak zatem pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił sądowi zweryfikowanie, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie, które miało istotny wpływa na wynik sprawy: - art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, jak przedstawia się jej aktualna sytuacja majątkowa. Nadto, nie wykazała również ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania zaskarżonej decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa, iż znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie decyzji może doprowadzić do wyrządzenia skutków, które byłyby trudne do odwrócenia albo mogłyby spowodować szkodę, która byłaby dla skarżącej znaczna. Dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących przede wszystkim swoją aktualną kondycję finansową, ani dotyczących osiąganych przez nią dochodów (przykładowo zeznań podatkowych, rachunków bankowych, czy dokumentów finansowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą). W związku z tym, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała swojej sytuacji materialnej, nie przedłożyła żadnych dokumentów na poparcie zgłoszonych twierdzeń, uniemożliwiła dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na stronę skarżącą, tj. czy wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych bowiem względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.