II GZ 331/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 897/26 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku w sprawie zgłoszenia wynalazku postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 maja 2026 r. odrzucił skargę W. K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 31 października 2023 r. w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku w sprawie zgłoszenia wynalazku. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wyjaśnił, że pismem z 5 maja 2025 r. W. K. wniósł skargę na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 31 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku w sprawie zgłoszenia wynalazku. WSA miał jednakże na uwadze, że skarga na postanowienie Urzędu Patentowego RP z 31 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku o zgłoszenie wynalazku była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W sprawie tej wydano wyrok z 6 grudnia 2024 r. (sygn. akt VI SA/Wa 6448/23) oddalający skargę. Z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia, sprawa ta pozostaje w toku przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tej sytuacji, skoro zatem kwestia zgodności z prawem opisanego wyżej postanowienia organu z 31 października 2023 r. jest już przedmiotem toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami, WSA ocenił, że kolejna skarga w tej samej sprawie – jako niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. – podlegała odrzuceniu. Zażalenie na to postanowienie wniósł W. K.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W myśl art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Istotą uregulowania zawartego w tym przepisie jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga sądowoadministracyjna przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność/przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której sąd stwierdzi tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową z inną sprawę będącą w toku lub prawomocnie zakończoną (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362). Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność, że skarga W. K. z 5 maja 2025 r. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 31 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku w sprawie zgłoszenia wynalazku jest kolejną skargą tego skarżącego wniesioną na wskazane postanowienie. Przyznał to sam skarżący w piśmie z 17 kwietnia 2026 r. (k. 104 akt WSA). Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji wyrokiem z 6 grudnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6448/23, WSA w Warszawie oddalił już skargę W. K. na to samo postanowienie, a skarżący wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku. Sądowi kasacyjnemu wiadomo z urzędu, że została ona zarejestrowana pod sygn. akt II GSK 2093/25. Innymi słowy, sprawa ze skargi W. K. z 5 maja 2025 r., była już w momencie jej wniesienia, w toku. W takiej sytuacji skarga ta -wniesiona w tej samej sprawie - była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na mocy powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.