II GZ 33/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 785/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 785/16 w ten sposób, że w wierszu 15 i 16 od góry w miejsce "w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego" wpisać "w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego", 2. oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 785/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił K. W. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2016r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie Sąd I instancji wskazał, że K. W.we wniosku nie wykazała zaistnienia określonych w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) przesłanek. Stwierdziła bowiem jedynie, że nie posiada środków finansowych pozwalających na uiszczenie ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego, a zaskarżony akt jest niezgodny z prawem. Jak wskazał WSA skarżąca nie wykazała natomiast w żaden sposób okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (do odwrócenia których nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami). Zażalenie na to postanowienie wniosła K. W. Wniosła o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z postanowieniem Sądu I instancji, gdyż w jej odczuciu spełnione zostały wszystkie przesłanki przewidziane art. 61 § 3 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej orzeczono na podstawie art. 156 § 1, § 2 i § 3 w zw. z art. 166 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa). Z treści skargi, jednoznacznie wynika bowiem, że została nią objęta decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie natomiast – jak mylnie wskazał WSA – w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. Odnosząc się do prawidłowości zaskarżonego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji trzeba przede wszystkim wskazać, że z treści art. 61 § 3 ppsa wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 ppsa wynika, że samo przedstawienie żądania o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek określonych tym przepisem. Tymczasem właśnie taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe było przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie został w żaden sposób uzasadniony ani też poparty dokumentami źródłowymi, a w konsekwencji – wobec wcześniejszych rozważań - nie mógł zostać uwzględniony. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, a nie jedynie oświadczyć, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.