II GZ 328/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A sp. z o. o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1543/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. sp. z o. o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 29 lutego 2024 r. nr SKO.4000-324/2024 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") postanowieniem z 27 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1543/24 odrzucił skargę A. w B. (dalej nazywana: "skarżącą", "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z 29 lutego 2024 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa. W jego uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik Spółki została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez wykazanie umocowania do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowym przed sądem administracyjnym w dacie wniesienia skargi, bowiem z dołączonego do skargi pełnomocnictwa nie wynika, iż jego zakres obejmuje reprezentację lub prawo do podpisania skargi, przed sądami administracyjnymi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 1 października 2024 r. (z.p.o. k. 41), zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 8 października 2024 r. W zakreślonym terminie brak formalny skargi w postaci nadesłania dokumentu pełnomocnictwa nie został uzupełniony, a zatem zachodziła podstawa do odrzucenia skargi. Pismem z 24 grudnia 2024 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie dalszego biegu skardze. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędne przyjęcie przez WSA, że skarżąca w dniu 1 października 2024 r. odebrała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci wykazania umocowania do reprezentowania Spółki w postępowaniu sądowym przed sądem administracyjnym i nie uzupełniła braku formalnego w zakreślonym 7-dniowym terminie, podczas gdy Spółka w dniu 1 października 2024 r. nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, a jedynie zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia uzupełniającego wpisu sadowego od skargi, które wykonała - tym samym stan faktyczny sprawy nie odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 1 października 2024 r. otrzymała jedynie odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, które wypełniła. Podniosła również, że w sprawie, jej zdaniem, w toku technicznego wykonania zarządzeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doszło do niezałączenia wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wykazanie umocowania do reprezentowania Skarżącej spółki. W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, zwana dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W sprawie okolicznością sporną jest, czy Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi. W myśl art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Intencją skarżącej było działanie przez pełnomocnika, będącego prezesem zarządu. Załączyła na tę okoliczność stosowne pełnomocnictwo, które jednak swoim zakresem nie obejmowało reprezentacji lub prawa do podpisania skargi, przed sądami administracyjnymi. Dlatego też wezwanie do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie, zostało wysłane do pełnomocnika skarżącej i doręczone w dniu 1 października 2024 r. Zawierało ono również pouczenie o skutkach jego niewykonania. Stanowisko Spółki zawarte w zażaleniu nie znajduje oparcia w aktach postępowania. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w sprawie doszło do dwóch wezwań. W osobnej korespondencji wezwano Spółkę uiszczenia wpisu sądowego (k. 35), a w drugiej wezwano pełnomocnika – prezes zarządu Spółki – do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 37). W aktach sądowych znajdują się dwa zwrotne potwierdzenia odbioru (k. 41, 42). Zamieszczone na nich adnotacje niewątpliwie wskazują, że przesyłki zawierały odpowiednio wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w zakresie pełnomocnictwa, nadesłania odpisu skargi zgodnego z zasadami reprezentacji oraz wezwanie o udzielenie informacji (k. 41), a także wezwanie do uzupełnia wpisu sądowego (k. 42). Na obu wskazano jako datę doręczenia – 1 października 2024 r. Z akt sprawy wprost wynika zatem, że prawidłowo doręczono przedstawicielowi Spółki wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Argumentacja podniesiona w zażaleniu w zakresie stwierdzenia, że "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości, które to domniemanie może zostać obalone, jest prawidłowa, niemniej, mając na uwadze adnotacje poczynione na ww. dokumentach (k. 41 i 42), należy wskazać, że w przypadku zastrzeżeń co do ewentualnej niezgodności zawartości przesyłki z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru, należało w dacie ich doręczenia przedsięwziąć czynności zmierzające do wyjaśnienia i usunięcia tych rozbieżności. Skarżąca żadnych czynności jednak nie podjęła. Twierdzenia Spółki – podniesione we wniesionym zażaleniu – nie zostały poparte żadnymi dowodami mogącymi obalić ww. domniemanie i tym samym pozostają w sprzeczności z dokumentami zgromadzonymi w aktach postępowania. Skoro przedstawicielowi skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, a ten go nie wykonał, to w rezultacie w sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sekwencja działań Sądu pierwszej instancji jest zgodna z ww. przepisem i nie naruszała prawa do sądu, wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo do sądu skarżącej nie zostało bowiem ograniczone, albowiem to brak zrealizowania wezwania skierowanego przez sąd do strony wnoszącej skargę skutkował jej odrzuceniem. Należy podkreślić, że w obowiązującym systemie prawnym dostęp do sądu jest uzależniony m.in. od obowiązku zachowania warunków formalnych, koniecznych dla nadania sprawie dalszego biegu. Strona – decydując się na wszczęcie postępowania sądowego – musi liczyć się z koniecznością podjęcia pewnej aktywności procesowej, respektując zasady i tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, zaś w przypadku niedopełnienia tych obowiązków musi liczyć się z konsekwencjami. Tym samym podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a także art. 45 Konstytucji RP nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowił jak w sentencji.