II GZ 327/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. S.A. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 36/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu P. S.A. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wnioskująca o wstrzymanie spółka stwierdziła, że utrata zezwolenia na sprzedaż alkoholu na terenie sklepu na stacji paliw przy ul. N. [...] w N. spowoduje konieczność wymówienia umowy o pracę ok. 12 pracownikom z uwagi na znaczące obniżenie dochodów osiąganych z działalności tego sklepu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 36/17, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA stwierdził, że strona skarżąca w przedmiotowym wniosku wskazała jedynie, iż brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do zwolnienia ok. 12 pracowników. W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione. Skarżąca nie wskazała ile osób zatrudnia w sklepie, czy zajmują się one obsługą sklepu czy również obsługą stacji benzynowej, jakie są dochody sklepu i jaka część tych dochodów pochodzi ze sprzedaży napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu. Zdaniem WSA, nie zachodziła zatem możliwość oceny, czy ograniczenie asortymentu sklepu o ww. napoje rzeczywiście doprowadzi do zwolnienia aż 12 osób. Sąd I instancji podkreślił, że nie tylko musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, ale także musi mieć możliwość jej zweryfikowania. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. WSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. S.A., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) oraz domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że obrót napojami alkoholowymi stanowił ponad 15 % całego obrotu sklepu umiejscowionego na terenie stacji paliw. W okresie styczeń – wrzesień 2016 r. obrót napojami alkoholowymi wynosił 146.809 zł, podczas gdy całkowity obrót wynosił wówczas 959.945 zł. Zdaniem strony wnoszącej zażalenie, obniżenie przychodów z tego tytułu jest znaczące, co w naturalny sposób przełoży się na stan zatrudnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony o znacznym obniżeniu osiąganych dochodów, a w konsekwencji powyższego o konieczności wymówienia umowy o pracę zatrudnionym pracownikom. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie zauważył, że skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała aby zastosowanie wobec niej ochrony tymczasowej było zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione we wniosku informacje są bardzo ogólne i nie obrazują rzeczywistej sytuacji finansowej i zdolności płatniczej spółki. Sąd I instancji nie mógł zatem stwierdzić, czy cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla działalności skarżącej spółki lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego z ogólnikowych i gołosłownych twierdzeń zawartych we wniosku złożonym wraz ze skargą do Sądu I instancji, nie wynika, że cofnięcie przedmiotowego zezwolenia spowoduje ziszczenie się jednej lub obu ustawowych przesłanek wyartykułowanych w treści przepisu 61 § 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznający przedmiotowy wniosek nie mógł dokonać oceny rzeczywistej kondycji finansowej prowadzonej przez skarżącą działalności i uzyskiwanych dochodów w sklepie, w którym miałaby być prowadzona sprzedaż alkoholu. Z powodu braku danych obrazujących sytuację finansową skarżącej spółki, WSA nie był w stanie ustalić, czy ograniczenie asortymentu sklepu, poprzez wycofanie ze sprzedaży wskazanych w zaskarżonej decyzji napojów, będzie stanowiło faktyczną przyczynę ewentualnych zwolnień 12 osób. Wskutek braku informacji w powyższym zakresie, a zatem wobec niewykazania we wniosku zasadności jego złożenia, nie można było stwierdzić niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca we wniosku nie wykazała stosownymi dokumentami ani nawet oświadczeniami okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem w przedmiotowej sprawie ochrony tymczasowej. Nadto nie wykazała również ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na stan zatrudnienia w prowadzonym przez nią sklepie, co umożliwiłoby Sądowi I instancji określenie prawdopodobieństwa, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia skutków, które byłyby trudne do odwrócenia albo może spowodować szkodę, która byłaby dla strony znaczna. W konsekwencji powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.