II GZ 326/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2803/21 w zakresie odrzucenia skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 września 2021 r. nr BEPO.702.11032.2021.2109.02 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2803/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 6 września 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca złożyła skargę 25 października 2021 r., tj. po upływie 30-dniowego terminu do złożenia skargi, który rozpoczął bieg 23 września 2021 r., a upłynął 24 października 2021 r., tj. w poniedziałek – następny dzień po sobocie, na którą przypadał ostatni dzień terminu. W tym stanie rzeczy skarga złożona 25 października 2021 r., jako spóźniona, podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła 30-dniowemu terminowi do złożenia skargi. Skarżąca wskazała, że wskazany przez Sąd ostatni dzień terminu (24 października 2021 r.) upływał w niedziele, więc – stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. – termin uległ wydłużeniu o 1 dzień. Skarżąca nadała zaś skargę 25 października 2021 r. Postanowieniem z 3 stycznia 2023 r. WSA w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu postanowienia z 17 listopada 2022 r. w ten sposób, że w uzasadnieniu postanowienia oznaczono ostatni dzień na złożenie skargi jako "22 października 2021 r." zamiast "24 października 2021 r., tj. w poniedziałek – następny dzień po sobocie, na którą przypadał ostatni dzień terminu". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wniesienia jej po tym terminie sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu słusznie uznano, że skarga została wniesiona po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy niezbicie wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 22 września 2021 r., co znajduje potwierdzenie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki znajdującym się na k. 18 akt administracyjnych. Wobec tego 30-dniowy termin do złożenia skargi rozpoczął bieg 23 września 2023 r., a zakończył – 22 października 2021 r. (w piątek). Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym 25 października 2021 r., czyli 3 dni po upływie terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a. NSA dostrzegł, że przekonanie skarżącej o zakończeniu biegu terminu do wniesienia skargi 24 października 2021 r. wywołał Sąd pierwszej instancji poprzez umieszczenie takiej informacji w zaskarżonym postanowieniu w brzmieniu pierwotnym (przed sprostowaniem). Pomyłka Sądu w zakresie wskazania ostatniego dnia biegu terminu do złożenia skargi nie mogła jednak skutkować zmianą ustawowego terminu do wniesienia skargi. Wobec tego w niniejszej sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 83 § 2 p.p.s.a., ponieważ ostatni dzień terminu do złożenia skargi nie przypadał na sobotę ani na dzień ustawowo wolny od pracy. W tych okolicznościach sprawy NSA uznał, że Sąd pierwsze instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.