II GZ 32/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1402/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy firm audytorskich postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1402/18 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] maja 2018 r., w przedmiocie skreślenia z listy firm audytorskich. Sąd I instancji wskazał, że w skardze do WSA skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej oraz spowoduje utratę klientów i dochodu. W ocenie wnioskującej sytuacja ta byłaby bardzo niesprawiedliwa, ponieważ decyzja obarczona jest licznymi wadami proceduralnymi i powinna zostać usunięta z obrotu prawnego. WSA w Warszawie uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że ochrona tymczasowa, polegająca na wstrzymaniu wykonania decyzji, mocą której skreślono firmę skarżącej z listy podmiotów wykonujących działalność audytorską, przysługiwałaby stronie w przypadku podjęcia przez nią próby udokumentowania jej sytuacji majątkowej. Wnioskodawczyni powinna bowiem wykazać, że wykonanie decyzji w istocie spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki prawne i znacząco pogorszy jej sytuację życiową. Sąd podkreślił, że uprawdopodobnienie istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącej i nie może polegać na sformułowaniu w skardze samego wniosku i ogólnikowego uzasadnienia. Sąd I instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów, tj. wyciągów, umów, czy rachunków. W związku z powyższym WSA nie mógł dokonać realnej oceny sytuacji finansowej (życiowej) strony, w konsekwencji czego nie udzielił wnioskodawczyni ochrony tymczasowej w oparciu o przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła I. K., domagając się: przeprowadzenia dowodu z załączonych do pisma dokumentów – na okoliczności jak w uzasadnieniu; uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia i wydania postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pomimo zaistnienia ustawowych przesłanek w tym przedmiocie. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że decyzja skreślająca z listy firm audytorskich jest takim rodzajem decyzji, którą można określić mianem wywołującej negatywne i trudne do odwrócenia skutki prawne. Skutkiem wykonania takiej decyzji jest bowiem brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowi dla skarżącej główne źródło utrzymania. Wnioskodawczymi podniosła, że skutkiem będzie również utrata klientów, których zaufania nie uda się odbudować, a także negatywne skutki finansowe. Strona wskazała, że poza dochodami z działalności gospodarczej, uzyskuje emeryturę w wysokości 1.800 zł netto miesięcznie. Jest to kwota niewystarczająca na utrzymanie, a tym bardziej na spłatę zobowiązań zaciągniętych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W 2017 r. skarżąca zaciągnęła kredyt przeznaczony m.in. na remont budynku, w którym mieści się jej firma, zakup niezbędnego sprzętu biurowego i oprogramowania. Ponadto wnioskodawczyni stwierdził, że w ostatnim okresie zapłaciła karę dyscyplinarną w kwocie 4.500 zł, co znacznie uszczupliło jej budżet domowy. W załączeniu do zażalenia strona przesłała decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. o ustaleniu wysokości emerytury oraz harmonogram spłat udzielonego kredytu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena wniosku skarżącej dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności strona skarżąca powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Skarżąca w zażaleniu twierdzi, że Sąd I instancji naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i odmówienie jej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas, gdy w jej ocenie zachodzą przesłanki wskazane w przytoczonym przepisie warunkujące wstrzymanie wykonania decyzji. Ustosunkowując się do tego twierdzenia należy podnieść, że w przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie chodzi o wskazanie na jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (v. postanowienie NSA z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I FZ 311/13). W ocenie NSA, ogólnikowe informacje przedstawione przez skarżącą we wniosku oraz gołosłowne i niepoparte żadnym materiałem dowodowym twierdzenia strony, nie dawały Sądowi I instancji możliwości realnej oceny sytuacji finansowej i życiowej strony oraz stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że na stronie wnioskującej ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za zastosowaniem w jej przypadku ochrony tymczasowej, a sąd jedynie ocenia, to co przedstawiła strona. NSA stwierdza, że złożony wniosek nie zawiera takich danych popartych materiałem dowodowym, które pozwalałyby uznać, że w tym postępowaniu skarżąca wykazała przesłanki warunkujące zastosowanie powyższej instytucji. Argumenty skarżącej odnoszące się do utraty zaufania klientów również należy uznać, za okoliczności odnoszące się do sytuacji hipotetycznej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.