II GZ 315/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2155/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2016 r.; nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2155/16) odmówił wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następując ustalenia: [A.] Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego, którą utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia udzielonego skarżącej na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej położonej [...]. W przedmiotowej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji wywoła konkretne szkody majątkowe. Zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w postaci hurtowni farmaceutycznej zatrudniającej kilka osób wywoła ogromne straty, lecz ze względu na wielkość prowadzonego obrotu na chwilę obecną trudne do oszacowania. W ocenie strony sytuacja ta spełnia przesłanki spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że sprawozdanie finansowe spółki za 2015 r. zamyka się sumą aktywów i pasywów w kwocie 168.249,64 zł. Zaznaczyła, że ponosi koszty najmu lokalu (czynsz w kwocie 5.618,64 zł brutto miesięcznie), a także koszty związane z obsługą księgową, użytkowaniem maszyn i urządzeń niezbędnych dla prowadzenia działalności spółki, tj. łącznie ok. 10.000,00 zł. W ocenie skarżącej decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie hurtowni doprowadzi przedsiębiorcę do upadłości i skutkować będzie zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą pracy przez 7 zatrudnionych osób, a tym samym utratą źródła utrzymania dla kilku rodzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2155/16) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że zawarty w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Jak zaznaczył Sąd, nie ma wątpliwości, że wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej spowoduje dla skarżącej określone koszty finansowe. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że wystąpienie tego rodzaju kosztów nie oznacza, że w każdym przypadku cofnięcie stosownego zezwolenia spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W rozpoznawanej sprawie, Sąd ocenił, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie, spółka nie wyjaśniła w sposób należyty w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim, jak zaznaczył Sąd, skarżąca nie przedłożyła żadnych informacji dotyczących stanu posiadanych środków finansowych na rachunku bankowym oraz w kasie. Tymczasem stan środków finansowych pozostających w dyspozycji skarżącej pozwoliłby na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się natomiast do kwestii konieczności rozwiązania umów z pracownikami, Sąd zaznaczył, że większość przedłożonych umów miała charakter terminowy i nie obrazowała aktualnego stanu zatrudnienia w spółce. Ponadto, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała w jaki sposób szkoda w postaci wartości utraconej sprzedaży prowadzonej w hurtowni wpłynie negatywnie na kondycję finansową spółki, poprzez wskazanie ilości i wartości środków leczniczych pozostających na stanie hurtowni. Odnośnie zagadnienia skutków rozwiązania umowy najmu, Sąd zaznaczył, że skarżąca załączyła jedynie faktury za najem lokalu, więc nie są znane ewentualne negatywne warunki zerwania umowy (typu sankcja kary umownej). Przede wszystkim Sąd zaznaczył, że nie znając stanu środków finansowych będących w dyspozycji skarżącej, nie jest wiadomym, czy spółka jest w stanie ponosić koszty związane z utrzymaniem lokalu, pomimo zaprzestania prowadzenia działalności. W oparciu o powyższe ustalenia, Sąd stwierdził, że na podstawie przedstawionych dowodów i twierdzeń skarżącej nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację ekonomiczną, a zatem, czy sytuacja spółki uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Sąd zaznaczył, że kwestia prawidłowości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu orzeczeniu spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 160 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz błędną ocenę pozostałych dowodów i okoliczności sprawy. Zaskarżając postanowienie w całości, spółka wniosła o reasumpcję zaskarżonego orzeczenia w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonego postanowienia, a przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienie wniesionego wniosku i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji GIF. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie w oparciu o przepisy art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Ponadto spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do niniejszego wniosku dokumentów (potwierdzeń wykonania w okresie od września 2016 do stycznia 2017 r. przelewów za najem lokalu, usługi księgowe i telekomunikacyjne oraz za ochronę na okoliczność konieczności ponoszenia kosztów utrzymania lokalu i urządzeń niezbędnych do prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, pomimo zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 19 sierpnia 2016 r. Spółka wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 61 § 3 Sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o ile zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Dla wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo, nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej, rodzinnej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Sąd I instancji zasadnie odmówił spółce wstrzymania wykonania aktu. Podanych we wniosku okoliczności nie można uznać za wystarczające dla jego uwzględnienia, ze względu na ich niespójność i ogólnikowość, a także ze względu na to, że wskazywana przez spółkę sytuacja majątkowa nie uzasadnia wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Strona słusznie wskazała, że okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu nie musi udowodnić, a jedynie uprawdopodobnić, jednak uprawdopodobnienie to nie może sprowadzać się jedynie do ogólnikowych, wewnętrznie niespójnych twierdzeń, niepopartych materiałem dowodowym, czy też do wskazania oczywistych konsekwencji wykonania decyzji. W zażaleniu spółka argumentowała, że w jej ocenie wykonanie decyzji powodowałoby możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ze względu na konieczność zaprzestania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem, a co za tym idzie zwolnienia z pracy kilku pracowników i utraty przychodów, która zdaniem spółki może doprowadzić do jej upadłości. Spółka wskazała ponadto, że jej sprawozdanie z 2015 roku zamyka się sumą aktywów i pasywów wysokości 168.249,64 zł. W tym samym roku spółka wykazała przychód w wysokości 2.117.649,66 zł i stratę w wysokości -93.403,70 zł. Dalej skarżąca arugumentowała, że w chwili obecnej zatrudnia 7 osób. Wskazała również na koszty najmu lokalu, obsługi księgowej, ochrony i usług telekomunikacyjncyh. Na poparcie argumentów skarżąca dołączyła do zażalenia elektroniczne potwierdzenia przelewów za najem lokalu (wrzesień, listopad, grudzień 2016 r.), usługi telekomunikacyjne (wrzesień 2016 r.-styczeń 2017 r.), ochronę (październik, grudzień 2016 r.) i usługi księgowe (wrzesień, październik, grudzień 2016 r.). Jednocześnie spółka zaznaczyła, że mimo zamknięcia hurtowni od dnia 19 sierpnia 2016 r. nadal ponosi opisane koszty oraz “koszty pracownicze". NSA, zgodnie z wnioskiem strony, przeanalizował załączone do zażalenia dokumenty, jednak w sytuacji braku możliwości skonfrontowania przedstawionych w nich wydatków z możliwościami płatniczymi spółki nie mogły one zmienić dokonanej przez Sąd oceny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie skarżącej nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Z załączonych do skargi dokumentów, a także z treści wniosku, zażalenia i przesłanych wraz z nim dokumentów nie można stwierdzić czy cofnięcie zezwolenia na prowadzenie dzialaności spowoduje automatycznie niewypłacalność spółki z jej zobowiązań. Istotnie, skarżąca utraci możwliosć zarobkowania, jednak wobec braku możliwości oceny sytuacji finansowej i majątkowej skarżacej spółki, z samej treści wniosku, zażalenia i załączonej do nich dokumentacji nie wynika, że sytuacja taka miałaby doprowadzić do niewypłacalności spółki, a co za tym idzie do upadłości spółki. Skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej, stanu środków zgromadzonych na swoich rachunkach bankowych i nie udokumentowała operacji na tych rachunkach, zaś takie działania najlepiej służyłyby wykazaniu najbardziej aktualnej sytuacji płatniczej strony i pozwalałyby na ocenę rzeczywistej płynności finansowej spółki. Wskazany przez stronę w treści zażalenia stan konta, wobec braku jakiejkolwiek próby jego udokumentowania, należało również uznać za gołosłowny. W związku z brakiem odpowiedniej dokumentacji i danych dotyczących finansów spółki niemożliwa jest ocena tego jak bardzo są dla niej obciążające wskazane przez nią comiesięczne koszty świadczonych na jej rzecz usług. W związku z powyższym argument strony wskazujący na to, że w sytuacji cofnięcia zezwolenia spółka nie będzie mogła spłacić swoich bieżących zobowiązań ze względu na brak środków i zmuszona będzie ogłosić upadłość, nie mógł w odnieiseniu do zgromadzonego w aktach, niekompletnego materiału dowodowego, odnieść zamierzonego skutku. Nie można również za przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznać zaciągniętych przez spółkę zobowiązań (kredyty/pożyczki w kwocie 121.539,73 zł). Udzielenie spółce kredytów lub pożyczek i spłacanie przez nią rat z jednej strony świadczy o dobrej kondycji finansowej skarżacej. Z drugiej strony zobowiązania kredytowe nie mogą być traktowane w sposób priorytetowy w stosunku do wykonania decyzji administracyjnej (por. postanowinenie NSA z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 120/17; z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II GZ 512/13). Ponadto argumenty strony dotyczące ponoszenia kosztów prowadzenia działaności (takich jak najem lokalu, usługi telekomunikacyjne, ochrona, usługi księgowe czy “koszty pracownicze") w sytuacji, gdy strona powołuje się na zamknięcie hurtowni od dnia 19 sierpnia 2016 r. budzą uzasadnione wątpliwości ze względu na ich nielogiczność. Z tych samych przyczyn nielogicznym wydaje się też argument dotyczący konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i zwolnienia pracwoników. Strona nie wykazała również (poza gołosłownym twierdzeniem dot. pożyczek i dopłat) skąd w sytaucji zamknięcia hurtowni czerpie środki na pokrycie opisanych kosztów, które sama oszacowała we wniosku na kwotę ok. 10.000,00 zł miesięcznie. Jednocześnie spółka zadeklarowała stan konta na dzień 31 sierpnia 2016 r. w kwocie 704,22 zł. Przy podanych przez stronę kosztach, ponoszonych wg. jej deklaracji stale od września 2016 r. do stycznia 2017 r. (tj. po zamknięciu hurtowni) twierdzenia strony i przedstawione przez nią dokumenty okazują się niespójne i nie pozwalają na dokonanie obiektywnej oceny sytuacji finansowej i majątkowej spółki. Selektywne przedstawienie przez stronę informacji, ograniczające się wyłącznie do wskazania poniesionej za rok 2015 straty (-93.403,70 zł) i ponoszonych w 2016 i 2017 roku kosztów ze względu na niespójność i brak podstawowych danych służących do oceny zasadności wniosku poddaje w wątpliwość argumentację strony o konieczności zastosowania w stosunku do spółki instytucji ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że samo wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jest ona wynikiem bilansowym spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 92/11). Podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi, a zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Zwłaszcza że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów i nie podała danych obrazujących kondycję finansową spółki w pierwszym kwartale lub półroczu 2016 r. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki (wg. ostatnich znanych danych) w roku 2015 wyniosła 2.117.649,66 zł (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 6 października 2106 r., sygn. akt II GZ 970/16). Zauważyć również należy, że z treści przedłożonego bilansu wynika, iż spółka dysponuje aktywami o wartości 168.249,64 zł, co tym bardziej poddaje w wątpliwość zasadność argumentacji przedstawionej we wniosku. Ponadto z załączonych do akt dokumentów wynika, że spółka może posiadać dość znaczny majątek, którego jednak Sąd nie był w stanie oszacować, w związku z nieprzedstawieniem przez stronę podstawowych dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową spółki (np. wyciągów z należących do niej rachunków bankowych czy informacji o posiadanym majątku). Fakt ten nie pozwala na dokonanie jednoznacznej oceny stanu finansów spółki i ocenę wpływu cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działaności na możliwość spłaty ciążących na spółce zobowiązań, wynikających z umów związanych ze świadczonymi wobec spółki usługami (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 92/12). Nadto zaznaczyć należy, że spółka, wnosząc skargę wraz z przedmiotowym wnioskiem we wrześniu 2016 r. przedstawiła jedynie sprawozdania finansowe za 2014 i 2015 rok, nie przedstawiając sprawozdania za pierwszy kwartał lub pierwsze półrocze 2016 r. i nie odnosząc się do wysokości osiągniętego w 2016 r. dochodu (lub przychodu). Z informacji przedstawionych przez spółkę nie wynika jaki był zysk lub strata skarżącej, wygenerowany za pierwszy kwartał 2016 r. czy pierwsze półrocze 2016 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie uzasadnia również wstrzymania wykonania decyzji okoliczność podniesiona przez skarżącą, że wykonanie decyzji może za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje również dla pracowników zatrudnionych w spółce (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 120/17 i z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącej nie zaś osobom trzecim, jak w tej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1477/05). Nie można więc uznać, że ochronę tymczasową udzielaną na podstawie tego przepisu można zastosować wobec szerszego kręgu podmiotów. Wnioskodawcą może być bowiem jedynie skarżąca i okoliczności będące ewentualną przesłanką dla uwzględnienia wniosku muszą dotyczyć jej bezpośrednio (por. postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07 i z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GZ 689/14). Za nieuzasadniony uznać należy pogląd, jakoby niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowiło przesłankę dla uwzględnienia wniosku jeżeli odnosi się ono do osób trzecich, nie będących nawet uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07). Bez wpływu na ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają również przedstawione przez stronę w zażaleniu fragmenty innych uzasadnień NSA. Każda sprawa jest bowiem sprawą indywidualną i rozpatrywana jest w kontekście konkretnego stanu faktycznego. Zwłaszcza w sprawach, których rozstrzygnięcie jest tak ściśle związane z wynikiem oceny indywidulanej sytuacji skarżącego (jak np. wstrzymanie wykonania deczyji czy przyznanie prawa pomocy) odnosić się należy wyłącznie do sytuacji występującej w konkretnej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek na gruncie przedstawionych w sprawie dokumentów i oświadczeń spółki nie znalazł podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu. Podkreślić również należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła spełnienia przesłanek, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., a jedynie powołała się na logiczne skutki cofnięcia zezwolenia, takie jak zamknięcie hurtowni objętej tym zezwoleniem i zwolnienie pracowników. Skarżąca motywowała swoje żądanie również, podając, iż cofniecie przedmiotowego zezwolenia może doprowadzić do upadłości spółki, spowodowanej zamknięciem hurtowni, której zewolenie dotyczy, jednak również ta okoliczność (jakkolwiek wątpliwa w związku z podnoszoną przez stonę okolicznością zamknięcia hurtowni 19 sierpnia 2016 r.) nie stanowi okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt I GZ 69/05). Każda decyzja administracyjna cofająca zezwolenie pociąga za sobą dolegliwość postaci konieczności zaprzestania objętej zezwoleniem działalności. Nie jest to więc sytuacja wyjątkowa wymagająca zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą niekompletnych i niespójnych informacji i dokumntów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie wykonania zaskarżonej decyzji mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek na gruncie przedstawionych w sprawie dokumentów i oświadczeń spółki nie znalazł podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu. Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. W związku ze sformułowanym w zażaleniu wnioskiem o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu nie było podstaw do zasądzenia ich zwrotu. Co do zasady każda ze stron obowiązania jest ponieść koszty związane z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). W postępowaniu odwoławczym zasady dotyczące zwrotu kosztów uregulowano w art. 203 i art. 204 p.p.s.a., przy czym żaden z tych przepisów nie przewiduje zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.