II GZ 3/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 377/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2023 r., nr SKO 4321.42.2023 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r., odmówił A. Z. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2023 r., w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Sąd I instancji stwierdził, że we wniesionej na powołaną decyzje skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, argumentując, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wnioskodawca wskazał, że jest kierowcą od kilkudziesięciu lat, dotychczas nie miała problemów w zakresie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami. Jest budowlańcem i potrzebuje prawa jazdy w celach zarobkowych. Skarżący podkreślił, że zatrzymanie prawa jazdy powoduje po jego stronie szkodę w postaci konieczności zapewnienia sobie alternatywnego odpłatnego środka transportu celem wykonywania czynności zawodowych. Sąd I instancji wskazując na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżący lakonicznie uzasadnił wniosek wskazując jedynie, że pozbawienie go uprawnień do kierowania pojazdami spowoduje szkodę w postaci konieczności zapewnienia sobie alternatywnego odpłatnego środka transportu. Sąd zauważył że wnioskodawca nie dołączył żadnych dokumentów źródłowych, z których wynikałaby zasadność zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. A. Z., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego treść, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy wobec daleko idących wątpliwości co do zasadności rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją natychmiastowe pozbawienie skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami jest dla niego krzywdzące, albowiem jest on budowlańcem i potrzebuje pojazdu na co dzień w celach zarobkowych, ponadto pozbawienie skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami, powoduje po jego stronie szkodę w postaci konieczności zapewnienia sobie alternatywnego środka transportu, musi on bowiem odpłatnie korzystać z usług osób trzecich, aby podróżować pomiędzy budowami, które nadzoruje - a zatem wobec potencjalnie długiego czasu rozpoznania złożonej w sprawie skargi zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2023 r., znak sprawy SKO 4321.42.2023, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 5 lipca 2023 r., znak sprawy WSO.UP.5430.1799.2023.KC, o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez adwokata według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem nie podważa prawidłowości oceny wniosku strony o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji, jakiej dokonał Sąd I instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, w świetle treści wniosku strony o zastosowanie ochrony tymczasowej pomieszczonego w skardze, że Sąd I instancji dokonał niewadliwej jego oceny skutkującej odmową wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2023 r. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, żądanie skarżącego ograniczało się do wskazania, że wykonanie powołanej decyzji spowoduje u skarżącego szkodę w postaci konieczności zapewnienia sobie alternatywnego odpłatnego środka transportu. Sąd również słusznie zauważył że wnioskodawca nie dołączył żadnych dokumentów źródłowych, z których wynikałaby zasadność zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzone i wynikające z treści motywów uzasadnienia mankamenty wniosku czyniły niemożliwym ocenę wpływu na skarżącego wykonania decyzji SKO we Wrocławiu w aspekcie przesłanek z powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceny te nie zmienia argumentacja zażalenia wraz w pomieszczonym w nim wnioskiem dowodowym oraz przedłożonym oświadczeniem o wysokości kosztów, jakie skarżący ponosi w związku za zapewnieniem sobie transportu do pracy i załatwiania bieżących spraw codziennych. Złożone do zażalenia oświadczenie wskazuje, że skarżący korzysta z odpłatnej usługi kierowcy, który za kwotę 200 zło dziennie wozi skarżącego "codziennie, czasami co drugi dzień na budowy, które on (skarżący – dopisek Sądu) nadzoruje oraz w celach prywatnych". Oświadczenie to nie zostało jednak poparte żadnym dokumentami, wskazującymi na faktyczne ponoszenie kosztów świadczonej usługi. Brak jest bowiem jakiegokolwiek dokumenty potwierdzającego dokonywanie powołanych wypłat kierowcy i ich regularności. Strona nie przedłożyła również żadnego dokumentu wskazującego na zawarcie umowy usługi, na podstawie, której skarżący w związku z wykonywaniem czynności zawodowych i prywatnych wymagających środka transportu, korzysta z kierowcy. Ponadto strona nie przedstawiła żadnego dokumentu obrazującego jej stan finansowy i majątkowy, który pozwoliłby na dokonanie porównania i oceny wpływu wykonania zaskarżone decyzji w powiązaniu z koniecznością ponoszenia kosztów związanych z korzystaniem z usług kierowcy. Podsumowując, bak jest podstaw do stwierdzenia aby wykonanie decyzji SKO we Wrocławiu spowodowało wystąpienie którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej w stosunku do skarżącego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.