II GZ 287/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 76/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 października 2023 r., nr SKO.RD/4120/446/2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 76/24, odmówił K. B. (dalej: "Skarżący"), wstrzymania wykonania decyzji objętej jego skargą - decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 października 2023 r., nr SKO.RD/4120/446/2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktyczny. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Następnie pismem z dnia 18 grudnia 2023 r., Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku Skarżący podniósł, że brak możliwości wykonywania zawodu pozbawia go możliwości zaspokajania nawet podstawowej egzystencji. Skarżący podkreślił przy tym, że wynagrodzenie otrzymywanie przez jego małżonkę nie wystarcza na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków, w tym kosztów leczenia chorej matki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji zaznaczył, że Skarżący nie jest jedynym żywicielem rodziny oraz że ze złożonego wniosku nie wynika, by istniały jakiekolwiek ograniczenia w podjęciu przez Skarżącego innej pracy zarobkowej niż na stanowisku diagnosty samochodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, iż Skarżący nie może wykonywać zawodu diagnosty z uwagi na prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV Ka 899/22, który podtrzymał wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 7 lutego 2022 r., sygn. akt II K 1439/20/K (dalej: "wyrok Sądu Rejonowego"). Z powyższego wyroku karnego wynika bowiem, że wobec Skarżącego orzeczono środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty samochodowego na okres 3 lat wobec skazania go za przestępstwo z art. 271 § 1 K.K. W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wpłynie na możliwość wykonywania tego zawodu przez Skarżącego. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że prawdopodobne niebezpieczeństwo wystąpienia szkody po stronie skarżącego na skutek wykonania zaskarżonej decyzji jest niewspółmierne z rozmiarem szkody i skutków mogących powstać w związku z popełnionym przestępstwem fałszowania danych technicznych kontrolowanych pojazdów. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 1, § 2 pkt 1, §3 w zw. z art. 163 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz.1634, dalej: "p.p.s.a.) oraz wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania lub o wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi go źródła utrzymania i spowoduje natychmiastowy, negatywny skutek w postaci utraty źródła zaspokajania wydatków na utrzymanie gospodarstwa domowego i podstawową egzystencję. Szkoda powstała w ten sposób będzie trudno odwracalna. Zdaniem wnoszącego zażalenie, we wniosku wykazał istnienie znacznej szkody, albowiem argumentacja i przytoczone dowody w tym zakresie są bardzo obszerne i wystarczające. Ponadto, Skarżący zaznaczył, że będzie ubiegał się w najbliższy czasie o uznanie orzeczonego względem niego środka karnego za wykonany. Wnoszący zażalenie podniósł również, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowania w sprawie stwierdzenia, że art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), w zakresie, w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, jest niezgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przewidziana w powyższej regulacji ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skarg (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 61.). Wprowadzona w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie Skarżący podniósł, iż brak wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na sytuację finansową jego i członków jego gospodarstwa domowego oraz zagrozi ich podstawowej egzystencji. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że postępowania administracyjne w przedmiotowej spraw zostało wszczęte w związku z prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2023 r. sygn. akt IV Ka 899/22, podtrzymującym wyrok Sądu Rejonowego, w którym został orzeczony wobec Skarżącego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty na okres 3 lat. W ocenie Sądu, wskazany wyżej wyrok karny jest ściśle związany z zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Okoliczność popełnienia przez Skarżącego przestępstwa z art. 271 §1 KK, tj. poświadczenia nieprawdy, wpływa na ocenę zasadności wstrzymania wykonania decyzji w tej sprawie. Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że prawdopodobne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody po stronie skarżącego na skutek wykonania zaskarżonej decyzji jest niewspółmierne z rozmiarem szkody i skutków mogących powstać w związku z popełnionym przestępstwem poświadczania nieprawdy (por. postanowienie NSA z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1099/15; postanowienie NSA z 22 września 2022 r., sygn. akt II GZ 364/22; postanowienie NSA z 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II GZ 457/23). Na marginesie NSA zauważa, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.