II GZ 278/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 14 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt II GZ 278/23 o oddaleniu zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 3143/22 w zakresie odrzucenia skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 listopada 2022 r., nr HŚ.HP.570.29.2022 w przedmiocie odmowy zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt II GZ 278/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 3143/22 w zakresie odrzucenia skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 listopada 2022 r., w przedmiocie odmowy zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. A. S. pismem z dnia 31 lipca 2023 r., które wpłynęło do NSA w dniu 4 sierpnia 2023 r., złożył zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując że w jego ocenie jest ono obarczone nieważnością. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt II GZ 278/23 nie jest dopuszczalne. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie (pkt 1-10). Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.) – por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2015, s. 725; a także: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 488/21, postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1715/15, postanowienie NSA z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II OZ 705/15, postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FZ 705/17. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżalne w drodze środków odwoławczych, takich jak skarga kasacyjna oraz zażalenie są wyłącznie wyroki i postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, było ono niedopuszczalne z uwagi na ostateczność i prawomocność tego orzeczenia z chwilą jego wydania. Pouczenie o braku możliwości zaskarżenia orzeczenia NSA, skarżący otrzymał wraz z doręczeniem mu odpisu tego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na niedopuszczalność wniesienia zażalenia na orzeczenie wydane przez NSA, sąd kasacyjny, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji i odrzucił zażalenie.