II GZ 278/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ministra Sprawiedliwości na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2682/19 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Postanowieniem z 13 marca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2682/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez R. B. decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wpadkowej, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że podzielił argumentację zawartą we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji. Jak wskazał WSA, wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało utratą przez skarżącą możliwości wykonywania dotychczasowej pracy. Brak możliwości dalszego zajmowania przez nią stanowiska spowoduje zaś zwiększenie liczby spraw przypadających do rozpoznania na jednego sędziego wydziału. Wpłynie to nie tylko na znaczne przedłużenie postępowań, ale także na zaufanie obywateli do wymiaru sprawiedliwości. Zdaniem Sądu, okoliczności sprawy w sposób wystarczający uprawdopodobniały, że wystąpiła określona w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanka niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, warunkująca wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Minister Sprawiedliwości. Sądowi I instancji zarzucił naruszenie: I. art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez wadliwe przyjęcie, że okoliczności sprawy w sposób wystarczający uprawdopodobniają, iż wystąpiła określona w tym przepisie przesłanka niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, warunkująca wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu; II. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., tj. niewłaściwe zastosowanie tej normy poprzez wadliwe ograniczenie się do przywołania w uzasadnieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jako podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, bez poczynienia wyjaśnienia, jakie konkretnie okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. i wstrzymania wykonania decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty, Minister wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Natomiast w myśl art. 152 § 1 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W niniejszej sprawie, przed rozpoznaniem zażalenia na zaskarżone postanowienie z 13 marca 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 kwietnia 2020 r., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji, to jest po wydaniu wyroku Sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę, zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych, zaś kwestia rozpoznania zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji stała się bezprzedmiotowa, ponieważ z mocy samego prawa przedmiot zażalenia, tj. postanowienie z 13 marca 2020 r., utraciło swoją moc. Skarżąca w chwili obecnej z mocy art. 152 § 1 p.p.s.a. posiada ochronę tymczasową z uwagi na uwzględnienie skargi. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.