II GZ 27/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. Sp. k. w Ch. – B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1631/14 o odrzuceniu sprzeciwy od zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. Sp. k. w Ch. – B. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1631/14, odrzucił sprzeciw G. Sp. z o.o. Sp. k. w C. – B. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 września 2014 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie nakazu rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. I W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 18 września 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pozostawił bez rozpoznania wniosek G. sp. z o.o. Sp. k. o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do jego złożenia na urzędowym formularzu (PPPr). Odpis zarządzenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku odwoławczym doręczono skarżącej w dniu 7 października 2014r. Sprzeciw od powyższego zarządzenia skarżąca nadała w Urzędzie Pocztowym w dniu 15 października 2014 r. Sąd I instancji, odrzucając sprzeciw, wskazał na treść art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), w którym ustawodawca określił siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu do sądu, liczony od dnia doręczenia zarządzenia. Sąd stwierdził, że z powołanego przepisu wynika, iż początkiem biegu terminu do wniesienia sprzeciwu jest dzień, w którym zarządzenie referendarza sądowego zostało doręczone stronie. W rozpoznawanej sprawie zarządzenie referendarza sądowego pozostawiające wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zostało prawidłowo doręczone w dniu 7 października 2014 r. Termin do złożenia sprzeciwu upływał z końcem dnia 14 października 2014 r. Z uwagi na to, iż skarżąca złożyła sprzeciw w dniu 15 października 2014 r., co wynika z daty widniejącej na stemplu pocztowym, WSA uznał, że został on wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu, określonego w powołanym przepisie. W związku z powyższym Sąd I instancji sprzeciw skarżącej uznał za niedopuszczalny i go odrzucił. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła G. Sp. z o.o. Sp. k. Spółka zaskarżyła postanowienie w całości oraz wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że data widniejąca na sprzeciwie to 13 października 2014 r. Ponieważ termin do złożenia sprzeciwu upływał z końcem dna 14 października 2014 r., w ocenie spółki termin na wniesienie sprzeciwu został w sprawie dotrzymany III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 259 § 1 zd. 1 p.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie zarządzenie referendarza sądowego z 18 września 2014 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku spółki o przyznanie prawa pomocy doręczono skarżącej 7 października 2014 r. (karta akt sądowych - 34). Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem w dniu 14 października 2014 r. Skarżąca spółka złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia pismem opatrzonym datą 13 października 2014 r., ale nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 15 października 2014 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie (karta akt sądowych - 36). Wskazana czynność procesowa została zatem dokonana już po upływie terminu przewidzianego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na wniesienie sprzeciwu. Z kolei zgodnie z treścią art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jako datę wskazującą na dzień wniesienia sprzeciwu należy przyjmować datę ze stempla pocztowego, którym opatrzono kopertę zawierającą przedmiotowe pismo, nie zaś datę umieszczoną na tym piśmie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż sprzeciw – jako złożony z uchybieniem siedmiodniowego terminu – należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.