II GZ 265/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1378/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił zażalenie A. Z. na zarządzenie z dnia 22 sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi wniesionej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W motywach Sąd I instancji wskazał, że wymienionym zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu stałego w sprawie z jego skargi na powołane postanowienie SKO w W.. Wezwanie to zostało doręczone stronie w dniu 13 września 2017 r. – odbiór korespondencji pokwitował pełnomocnik skarżącego. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r. oddalono skargę A. Z., przesyłając odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego przy piśmie z 17 stycznia 2018 r. We wniesionej w dniu 23 lutego 2018 r., skardze kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego sformułował zażalenie na zarządzenie z 22 sierpnia 2017 r. Sąd I instancji wskazując na treść art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), stwierdził w ustalonym stanie faktycznym, że zażalenie na zarządzenie z dnia 22 sierpnia 2017 r., sformułowane w skardze kasacyjnej wniesionej w dniu 23 lutego 2018 r., wniesione zostało po upływie przepisanego terminu. A. Z. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. art. 227 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że zażalenie na zarządzenie z dnia 22 sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, wniesione zostało po terminie, podczas gdy ze wskazanego przepisu wynika, że w sytuacji gdy strona składa środek odwoławczy co do istoty sprawy, to może jednocześnie zaskarżyć zarządzenia oraz postanowienia w przedmiocie kosztów; naruszenie to skutkowało bezzasadnym odrzuceniem zażalenia wniesionego przez skarżącego na podstawi art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.; 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wydanego postanowienie, niewyjaśniające w szczególności dlaczego w omawianej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 227 § 1 p.p.s.a., podczas gdy obowiązkiem Sądu I instancji było wyczerpujące wyjaśnienie czemu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą nie jest w ocenie Sądu zasadna; naruszenie to powoduje, że zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Podnoszą te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze treść postawionych w zażaleniu zarzutów odnieść się należy w pierwszej kolejności do kluczowego zarzutu pomieszczonego w punkcie 1 petitum zażalenia, dotyczącego naruszenia, zdaniem strony skarżącej, przepisu art. 227 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Autor skargi kasacyjnej na podstawie przywołanego przepisu wywodzi, niejako a contrario, że w sytuacji gdy strona składa środek odwoławczy co do istoty sprawy, czyli tak jak w przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną, może zawrzeć w niej zażalenie na postanowienia jak i zarządzenia wydane przez sąd I instancji, do którego to zażalenia zastosowanie mieć będzie termin przewidziany dla skargi kasacyjnej. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Klarowna treść przywołanego przepisu wskazuje, że stronie przysługuje zażalenie w przedmiocie szeroko rozumianych kosztów sądowych na postanowienia sądu i zarządzenia przewodniczącego, w przypadku gdy nie skarży ona sprawy co do istoty. Tym samym strona ma prawo zakwestionowania zarządzeń przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, np. zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia spisu od skargi lub uzupełnienia wpisu od skargi, jak również przysługuje jej prawo do poddania kontroli instancyjnej postanowienia w przedmiocie kosztów, zawartego w wyroku wydanym przez sąd I instancji, jednakże jedynie w sytuacji gdy nie skarży kasacyjnie sprawy co do jej istoty. W przypadku zaskarżenia sprawy co do istoty, pomieszczone w środku odwoławczym zarzut w przedmiocie kosztów postępowania będą ściśle powiązane z samym środkiem odwoławczym i podlegać będą kontroli w zwyczajnym trybie postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, za prawidłowe uznać należy objęte zażaleniem postanowienie Sądu I instancji odrzucające zażalenie strony na zarządzenie z dnia 22 sierpnia 2017 r. w przedmiocie wezwania do uzupełnienia wpisu od skargi. Strona skarżąca, stosownie bowiem do regulacji przewidzianej w art. 227 § 1 p.p.s.a., miała prawo zakwestionowania powołanego zarządzenia w trybie stosowanym dla zażaleń, a więc w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zarządzenia – jego odpisu, nie zaś jak uczyniła to dopiero w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 grudnia 2017 r. Skoro, bowiem strona jak niewadliwie wskazał Sąd I instancji wezwanie stanowiące wykonanie zarządzenia w przedmiocie uzupełnienia wpisu od skargi, odebrała w dniu 13 września 2017 r., to skuteczny termin do wniesienia zażalenia na to zarządzenie upływał z dniem 20 września 2017 r. Faktyczne wniesienie zażalenia, zawartego w skardze kasacyjnej, w dniu 23 lutego 2018 r., czyniło przedmiotowe zażalenie wniesionym z uchybienie przepisanego dla tej czynności procesowej terminu. W takim stanie sprawy Sąd I instancji niewadliwe zażalenie to odrzucił. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.