II GZ 262/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2233/16 w zakresie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 15 marca 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2233/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej "ppsa"), umorzył postępowanie zażaleniowe zainicjowane zażaleniem R. P. (dalej zwanego "Skarżącym") na postanowienie WSA z 25 lutego 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2233/16) o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi Skarżącego na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia. WSA wskazał m.in, że postanowieniem z 25 lutego 2020 r. WSA odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie WSA z 18 września 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2233/17), którym utrzymano mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. Pismem z 25 marca 2020 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA z 25 lutego 2020 r. Przed rozpoznaniem tegoż zażalenia doszło jednak do odrzucenia skargi Skarżącego prawomocnym postanowieniem WSA z 4 września 2020 r. Zdaniem WSA, w takiej sytuacji za bezprzedmiotowe należy uznać rozpatrywanie zażalenia Skarżącego na postanowienie WSA z 25 lutego 2020 r., które nie ma wpływu na tok sprawy głównej. Wobec tego WSA uznał, że postępowanie zażaleniowe podlegało umorzeniu. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA z 15 marca 2021 r. Wniósł o uchylenie tego orzeczenia w całości, jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 195 § 3 ppsa wynika, że jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie, przy czym na postanowienie WSA w tym przedmiocie przysługuje zażalenie. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy i co zostało podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA, postanowieniem z 4 września 2020 r. WSA odrzucił skargę Skarżącego. Postanowienie to stało się prawomocne na skutek oddalenia zażalenia Skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 stycznia 2021 r. (sygn. akt II GZ 405/20). Prawomocne odrzucenie skargi oznacza, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, w ramach której zostało zaskarżone postanowienie WSA z 25 lutego 2020 r. Rozpoznanie zażalenia na postanowienie z 25 lutego 2020 r., które było rozstrzygnięciem wpadkowym (dotyczącym odrzucenia zażalenia na postanowienie WSA utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych), stało się zatem bezprzedmiotowe. W związku z powyższym WSA prawidłowo umorzył postępowanie zażaleniowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.