II GZ 26/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 766/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. odmówił C. Spółce z o.o. w Ł. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta. Sąd wskazał, że spółka we wniesione na wymienioną decyzję skardze sformułowała wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że jej wykonanie groziłoby niepowetowaną szkodą dla spółki, która może spowodować nieodwracalne skutki. Decyzja posiadająca walor ostateczności może być przedmiotem prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które ze względu na kwotę określoną do zwrotu spowoduje, że wnioskodawca nie będzie w stanie na bieżąco funkcjonować, nie będzie mogła prowadzić kształcenia w szkołach, co odbędzie się kosztem słuchaczy oczekujących zorganizowanych zajęć na dotychczasowym poziomie. Sąd I instancji wskazując na przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie objętej jej skargą decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczył, że strona nie przedłożyła żadnych dokumentów na podstawie, których możliwe byłoby dokonanie oceny zasadności zawartych we wniosku twierdzeń. C. Spółka z o.o. w O. zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wniosła o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Sąd I instancji. Wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe rozważania, treść wniosku oraz motywy zażalenia, podzielić należy ocenę żądania strony skarżącej zastosowania w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. W istocie, tak wniosek zawarty w skardze jak i argumentacja podniesiona w zażaleniu, poza ogólnikowymi twierdzeniami, że wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu dotacji, wyrządzi stronie znaczne szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Strona podnosząc taką argumentację nie uściśliła bowiem jaki konkretnie wpływ mieć będzie na prowadzoną przez nią działalność edukacyjną wykonanie zaskarżonej decyzji. Za niewystarczające bowiem uznać należy samo tylko wskazywanie na ewentualne zaprzestanie funkcjonowania placówek edukacyjnych z uwagi na brak środków, w sytuacji gdy wnioskodawca nie przedstawia w jakikolwiek sposób wpływu dotacji i ewentualnie konieczności jej zwrotu na zdolność finansową spółki związaną z prowadzoną działalnością oświatową. Jak również trafnie wskazał Sąd I instancji, wniosek i twierdzenia w nim zawarte nie zostały poparte żadnymi dokumentami, na podstawie których możliwym stałoby się zweryfikowanie motywów żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia SKO w O.. Brak ten dotyczy także zażalenia. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.