II GZ 26/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. j. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2726/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. j. w P. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek oraz rozłożenia na raty należności głównej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2726/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. spółce jawnej w P. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi ten spółki na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2016 r., w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek oraz rozłożenia na raty należności głównej. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził m. in., że wniosek skarżącej odnosi się do decyzji rozkładającej na raty zaległości publicznoprawne oraz umarzającej odsetki od należności głównej, a zatem decyzja ta sama w sobie nie nadaje się do wykonania. Nie określa powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a jedynie ustala formę wykonywania obowiązku wynikającego z decyzji, którą ustalono należności, jakie skarżąca musi uiścić. W związku z tym, Sąd I instancji uznał, że wniosek spółki należało rozpatrzyć odmownie. WSA podzielił przy tym pogląd wyrażony przez organ w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja nadaje stronie określone uprawienia i nie nadaje się do wykonania w drodze przymusu państwowego. Wykonanie decyzji zależeć będzie jedynie od woli spółki. Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa), poprzez niewzięci pod uwagę faktu, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej skarżącej. W uzasadnieniu decyzji podkreślono złą kondycję finansową spółki, dochód na poziomie uniemożliwiającym powrót do odzyskania w najbliższej przyszłości płynności finansowej. Spółka powołała się również na następujące, załączone do zażalenia, dokumenty, które – w jej ocenie – świadczą o uzasadnieniu wstrzymania wykonania decyzji: wykaz zobowiązań spółki, strukturę środków pieniężnych na dzień 15 grudnia 2016 r. oraz stan konta (401,40 zł) przy zadłużeniu ok. 10 mln zł. Pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. organ wniósł o oddalenie zażalenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 ppsa przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie, z uwagi na treść objętego skargą aktu, wymaga podkreślenia, że wstrzymanie wykonania decyzji o rozłożeniu na raty należności głównej oraz umorzeniu należności z tytułu odsetek, powodowałoby powrót do sytuacji, w której wymagalne stałyby się należności wynikające z – utrzymanej w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. - decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. zobowiązującej do zwrotu dofinansowania udzielonego skarżącej na podstawie umowy o dofinansowanie projektu w wysokości 2.911.113,12 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od 3 października 2013 r. do dnia dokonania ich zwrotu. Trzeba mieć na uwadze, że wniosek o rozłożenie należności na raty nie powoduje wstrzymania płatności tych należności, zaś procedura wszczęcia postępowania o rozłożenie zaległości na raty nie obliguje organów egzekucyjnych do wstrzymania postępowania egzekucyjnego (por. NSA w postanowieniu z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 47/15). Tym samym na skutek ewentualnego uwzględnienia wniosku spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej obecnie decyzji, mogłoby dojść do pogorszenia sytuacji procesowej skarżącej. Nie byłoby bowiem wówczas przeszkód do przymusowego egzekwowania wobec niej należności z ostatecznych decyzji o zwrocie dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Przyznanie stronie ochrony tymczasowej nie anuluje bowiem jej zobowiązania. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.