Sygnatura
II GZ 258/23
Postanowienie NSA z 25 lipca 2023 r., II GZ 258/23
Wynik
Zawieszono postępowanie
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 25 lipca 2023
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Rz. pw. Św. S. K. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2810/21 w zakresie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi P. Rz. pw. Św. S. K. w B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r., nr DPR.721.1.2019, DPR.721.1.2020, DPR.721.2.2020, DPR. 721.3.2020 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 22 lutego 2023 r., umorzył postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi P. Rz. pw. Św. S. K. w B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r., nr DPR.721.1.2019, DPR.721.1.2020, DPR.721.2.2020, DPR. 721.3.2020 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na to, że skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 15 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły, poza stroną skarżącą, również inne podmioty i kontrola sądowa tej decyzji przeprowadzona została w postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 317/20. Wyrokiem z 4 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o podanej sygnaturze, oddalił skargi. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargi kasacyjne od wyroku sądu pierwszej instancji wskazał, że podniesione w nich zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, jak również zarzuty naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, okazały się niezasadne. Wobec powyższego Sąd I instancji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.), umorzył postępowanie w sprawie. P. Rz. pw. Św. S. K. w B., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 161 §1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji gdy nie znajdował on zastosowania albowiem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, skierował do TSUE pytania prejudycjalne o następującej treści: "1. Czy art. 85 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U.UE.L.2014.173.190 ze zm.) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1) i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864/30 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia przez radę nadzorczą podmiotu w restrukturyzacji skargi do krajowego sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, skuteczny środek ochrony prawnej uznaje się za zapewniony także osobom, które w zaskarżeniu tej decyzji upatrują ochrony swojego interesu prawnego, w sytuacji gdy sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a prawomocny wyrok, wydany w wyniku rozpoznania tej skargi jest skuteczny erga omnes i gdy możliwość uzyskania przez te osoby ochrony ich interesu prawnego nie jest uzależniona od odrębnego wniesienia przez nie skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję? 2. Czy art. 85 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE wprowadzający wymóg sprawnej kontroli sądowej oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, stanowiące o skutecznej ochronie prawnej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu proceduralnego państwa członkowskiego, który zobowiązuje krajowy sąd administracyjny do łącznego rozpoznania wszystkich skarg, jakie zostały wniesione do tego sądu na decyzję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w sytuacji gdy zastosowanie tego przepisu wraz z innymi wymogami krajowej procedury sądowoadministracyjnej powoduje, że z uwagi na znaczną ilość takich skarg wydanie wyroku w sprawie może okazać się nadmiernie utrudnione o ile w ogóle możliwe w rozsądnym terminie? 3. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na niedokonywanie strukturalnego oddzielenia - dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów - funkcji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od innych funkcji tego organu jako ustawowego gwaranta depozytów bankowych lub kuratora banku (tymczasowego administratora) ustanowionego na podstawie decyzji krajowego organu właściwego dla nadzoru do celów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE? 4. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku uchybienia przez państwo członkowskie obowiązkowi ustanowienia odpowiednich uzgodnień strukturalnych dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy funkcjami nadzoru na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE lub innymi funkcjami odpowiedniego organu a funkcjami organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, warunek operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów może być uznany za spełniony, jeśli krajowy sąd administracyjny kontrolujący decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji uzna, że zastosowane inne rozwiązania organizacyjne i działania faktyczne organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, były wystarczające dla osiągnięcia tego skutku?". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pierwsze z wyżej wskazanych pytań prejudycjalnych zmierza do ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje legitymacja czynna do wniesienia skargi na decyzję BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji banku. Z kolei pytanie 3 i 4 odnoszą się do zakresu kontroli legalności decyzji BFG, jaką w świetle postanowień dyrektywy 2014/59/UE powinien był przeprowadzić sąd administracyjny przy rozpoznawaniu skarg na decyzję BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji banku. W rozpoznawanej sprawie zachodzi zatem zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie ww. zagadnień będzie miało istotne znaczenie dla wyniku postępowania toczącego się w rozpoznawanej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Dla uniknięcia ewentualnej konieczności wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a., postępowanie należało zawiesić do czasu rozstrzygnięcia TSUE w przedmiocie powyższych pytań prejudycjalnych. Za zawieszeniem postępowania w takiej sytuacji przemawiają względy celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 22 czerwca 2023
- Symbol z opisem
- 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
- Hasła tematyczne
- Zawieszenie/podjęcie postępowania
- Skarżony organ
- Inne
- Sędziowie
- Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
art. 125 par. 1 pkt 1. · Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: VI SA/Wa 256/23 · 21 lipca 2023
Wyrok WSA w Warszawie z 21 lipca 2023 r., VI SA/Wa 256/23
Sygnatura: VI SA/Wa 3315/23 · 21 lipca 2023
Wyrok WSA w Warszawie z 21 lipca 2023 r., VI SA/Wa 3315/23
Sygnatura: VI SA/Wa 828/23 · 20 lipca 2023
Postanowienie WSA w Warszawie z 20 lipca 2023 r., VI SA/Wa 828/23
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny