II GZ 254/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. J.M. A. Ś., W. A. , M. A. w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 107/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. J.M. A. Ś., W. A. , M. A. w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

I Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Ke 107/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej jako: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. spółka jawna M.A. W.A., M. A. w Ś. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach !z dnia [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z przedłożonego przez skarżącą rachunku zysków i strat za rok 2021 i 2022 wynikało, że za rok 2021 osiągnęła przychody w kwocie 23 044 000,00 zł, a za rok 2022 - 31 877 000,00 zł. Lata te zakończyły się zyskiem 791 000,00 zł w roku 2021 i 226 000,00 zł w roku 2022. W styczniu 2023 r. przychód wyniósł 1 547 000,00 zł i miesiąc ten zakończył się stratą w wysokości 88 000,00 zł. Natomiast z historii (1 stycznia 2022 r. - 31 grudnia 2022 r.) wskazanego rachunku bankowego wynikało, że rachunek ten obciążany był comiesięcznie kwotą 25 410,98 zł z tytułu spłaty kredytu, a saldo po operacji wynosiło 0,00 zł. Zdaniem Sądu świadczyło to jedynie o tym, że wskazany rachunek służył do obsługi tego kredytu z comiesięcznymi ratami w takiej kwocie. Okoliczności te nie stanowiły w ocenie Sądu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Rok 2021 i 2022 wykazywał zysk skarżącej. Skarżąca była w stanie spłacać kredyt obrotowy udzielony jej w wysokości 700 000 zł. Kwestia redukcji zatrudnienia pozostaje w sferze hipotetycznej (w sferze rozważań skarżącej). Ponadto skarżąca wskazuje związek redukcji zatrudnienia z dużymi obciążeniami finansowymi związanymi z kosztami zatrudnienia jako takimi (związanymi z prowadzeniem działalności), a nie związanymi z koniecznością zapłaty kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia kwalifikowanej szkody w majątku skarżącej w sytuacji, gdy prawidłowa ocena dowodów w zakresie jej sytuacji finansowej i obecny brak zdolności płatniczych, przy stale pogłębiającym się deficycie środków pieniężnych, niezbędnych na zaspokojenie bieżących i wymagalnych zobowiązań, przemawiają za wstrzymaniem wykonalności przedmiotowej decyzji przez Sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożonej kary pieniężnej ewentualnie o uchylenie w całości ww. postanowienia i przekazanie sprawy do WSA w Kielcach celem ponownego rozpoznania. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodu z dokumentu, tj.: rachunku zysków i strat za luty 2023 r. na okoliczność sytuacji finansowej skarżącego, trudności finansowych, ponoszonych strat mających wpływ na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonalności decyzji. W ocenie skarżącego jest to niezbędna do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a strona nie była w stanie przedłożyć ww. dokumentu z uwagi na jego sporządzenie w marcu 2023, tj. po terminie wniesienia skargi do WSA wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przeanalizował przedłożone przez skarżącą dokumenty, wszechstronnie je rozważył i na ich podstawie zajął stanowisko w sprawie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu, słusznie uznając, że z przedstawionych przez skarżącą dokumentów wynika, że rok 2021 i 2022 r. zakończył się dla niej zyskiem, natomiast 2 styczniu 2023 r. Ponadto, skarżąca przestawiła wyciągi z rachunku bakowego, który służy do comiesięcznej obsługi płatności rat kredytu. Skarżąca była dotychczas w stanie spłacić kredyt obrotowy udzielony jej w wysokości 700 000 zł. Ponadto skarżąca wskazuje związek redukcji zatrudnienia z dużymi obciążeniami finansowymi związanymi z kosztami zatrudnienia, a nie związanymi z koniecznością zapłaty kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że skarżąca twierdziła, że nałożona kara pieniężna stanowi obecnie nadmierne utrudnienie w jej funkcjonowaniu, jednakże tego nie wykazała. Samo wykazanie, że za styczeń 2023 r. skarżąca zanotowała stratę w wysokości 88 000,00 zł, biorąc pod uwagę jej dotychczasowe zyski skarżącej oraz możliwości spłaty kredytu nie przesądzają o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonego aktu nie rodzi bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceny tej nie podważają ani zarzuty zażalenia wraz z dowodami, ani prezentowana w ich uzasadnieniu argumentacja. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.