II GZ 248/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 397/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. F. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty oraz odmowy umorzenia należności głównej wraz z odsetkami z tytułu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z 14 stycznia 2016 r. (sygn., akt I SA/Sz 397/15), oddalił wniosek E. F.-C., o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty oraz odmowy umorzenia należności głównej wraz z odsetkami z tytułu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: E. F.-C. pismem z [...] września 2015 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało realnym niebezpieczeństwem likwidacji prowadzonej przez nią działalności gospodarczej a w konsekwencji wzrostem bezrobocia w regionie. WSA wyjaśnił, że wniosek skarżącej dotyczył wstrzymania wykonania decyzji w której odmówiono umorzenia należności głównej wraz z odsetkami z tytułu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu i rozłożono na raty zapłatę zaległości. Taki rodzaj aktu administracyjnego nie nosi znamion wykonalności, a tymczasem możliwe jest jedynie wstrzymanie wykonania tych aktów administracyjnych, które dokonują zmian w zakresie praw lub obowiązków strony. Nie mogą więc podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 14 stycznia 2016 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, art. 61 § 3 p.p.s.a. przez przyjęcie, że w przypadku decyzji odmawiającej umorzenia należności nie maja zastosowania ustawowe przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy podkreślić, że art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, stosownie do treści art. 61 p.p.s.a., należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Zarządu Województwa [...] z [...] stycznia 2015 r. dotycząca rozłożenia na raty oraz odmowy umorzenia należności głównej wraz z odsetkami z tytułu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu. Należy więc zauważyć, że z samej decyzji nie wynikało nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej z tytułu powstałych już wcześniej należności – o ich umorzenie, nie wykreowało nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. Oznacza to, że decyzji Zarządu Województwa brak jest przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.