II GZ 230/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Po 282/14 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów, skreślenia z rejestru działalności regulowanej – rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Po 282/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę kasacyjną P. B. od wyroku tego Sądu z dnia 7 maja 2014 r. W terminie 7 dni P. B. wniósł własnoręcznie sporządzone i podpisane zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o udzielenie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W dniu 27 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II GZ 727/14, oddalił zażalenie na to postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Po 282/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, że zażalenie na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone własnoręcznie przez skarżącego, co – jako sprzeczne z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. - stanowiło wadę tej czynności procesowej niepodlegającą usunięciu i powodującą konieczność odrzucenia takiego zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł P. B., wnioskując o uchylenie postanowienia Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji na wstępie zaskarżonego postanowienia, w myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto, w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Wymóg ten ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania. Postanowienie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m. in. w postanowieniu z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GZ 200/15. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę argumentację tam zawartą w całości podziela. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 r., II OZ 970/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez adwokata, radcę prawnego lub podmioty wskazane w art. 175 § 2 lub § 3 p.p.s.a. jest nieusuwalnym brakiem (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04), co znaczy, że nie podlega on konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 2 października 2012 r., II OZ 832/12; z dnia 20 marca 2012 r., I OZ 169/12; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Należy także podkreślić, że zawarte w art. 194 § 4 p.p.s.a. pojęcie "sporządzenie" należy rozumieć jako "napisanie i podpisanie" zażalenia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, ponieważ to podpis wprost wskazuje osobę, która sporządziła zażalenie (por. B. Gruszczyński, A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 652 i 559). W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. zażalenie na postanowienie tegoż Sądu odrzucające skargę kasacyjną, które to zażalenie nie było podpisane przez żadnego profesjonalnego pełnomocnika wskazanego w art. 175 p.p.s.a. Tym samym wniesiony środek odwoławczy nie spełniał wymogu uregulowanego w art. 194 § 4 p.p.s.a., a tym samym podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. Należy podkreślić, że obowiązek ustanowiony w ww. przepisie p.p.s.a. ma charakter bezwzględny i żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Okoliczności dotyczące sytuacji finansowej skarżącego były już natomiast przedmiotem badania w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy przed Sądem I instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które nie uznały zasadności wniosku strony w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.