II GZ 228/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 5093/23 w zakresie oddalenia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 5093/23 w sprawie ze sprzeciwu M. Sp. z o.o. w K. od decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 10 maja 2023 r. nr DT-WLRT.0204.44.2023 w przedmiocie zaszeregowania obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia z ewidencji obiektów hotelarskich postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 26 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 5093/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu M. Sp. z o.o. w K. (dalej "spółka"), uchylił decyzję Ministra Sportu i Turystyki z 10 maja 2023 r. w przedmiocie zaszeregowania obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia z ewidencji obiektów hotelarskich i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Spółka wniosła o uzupełnienie ww. wyroku. Wskazała, że wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej i w drugiej instancji. Sąd nie orzekł więc o całości żądania. Brak takiego orzeczenia uniemożliwia spółce wniesienie skargi kasacyjnej do NSA od wyroku w części oddalającego sprzeciw. Postanowieniem z 30 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 5093/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek spółki o uzupełnienie ww. wyroku. Wskazał, że wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonego w sprzeciwie wniosku o umorzenie postępowania nie był uzasadniony w świetle art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Sąd stwierdził, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zdaniem WSA, pierwsza przesłanka z art. 157 § 1 p.p.s.a. nie miała zastosowania w sprawie. Sąd w wyroku z 26 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 5093/23, uchylił decyzję, od której wniesiono sprzeciw. W świetle art. 151a p.p.s.a. Sąd nie był uprawniony w ogóle do wydania rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia postępowania przed organami obu instancji w postępowaniu wywołanym sprzeciwem. Odnośnie do drugiej przesłanki określonej art. 157 § 1 p.p.s.a Sąd stwierdził, że sentencja wyroku była kompletna i zawierała wszystkie konieczne elementy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, wnosząc o uchylenie oraz uzupełnienie wyroku zgodnie z wnioskiem. Wskazał, że postanowienie Sądu naruszało: - art. 157 § 1 i 3 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie zasadnego wniosku strony, którego treść została sprecyzowana, - art. 173 § 1 oraz art. 182 § 2a i art. 182a p.p.s.a. przez brak rozstrzygnięcia o częściowym oddaleniu skargi, co uniemożliwiło złożenie skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego w tej części sprzeciw od decyzji, a tym samym poprzez uniemożliwienie dokonania kontroli błędnego zdaniem strony rozstrzygnięcia, - art. 6 p.p.s.a., w zakresie w jakim Sąd miał wątpliwości, o których wspomniał w uzasadnieniu postanowienia, a nie dokonał w wypadku "uzasadnionej potrzeby udzielenia stronie występującej w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań", - art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pozbawienie NSA należnej mu pozycji I umożliwienie mu "rozpoznania środka odwoławczego od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do przepisów ustawy" poprzez brak orzeczenia w spornym zakresie, co uniemożliwiło złożenie stosownego środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 w p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu (...) zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 64b § 1 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do wyroków na skutek wniesienia przez stronę sprzeciwu. Oznacza to, że wyrok może być uzupełniony w dwóch przypadkach: jeżeli sąd nie orzekł o całości sprzeciwu albo jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu (por. np. postanowienie NSA z 19 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 1167/23). W ocenie NSA, rację miał Sąd pierwszej instancji, że żaden z tych przypadków nie wystąpił na gruncie niniejszej sprawy, więc nie było podstaw do uzupełnienia ww. wyroku. Przypomnieć w tym miejscu należy przepisy, na podstawie sąd pierwszej instancji może wydać wyrok, rozpoznając sprzeciw. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W przypadku zaś nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji, sąd go oddala (§ 2). Z powyższych przepisów wynika, że sąd ma możliwość jedynie uchylenia decyzji, od której wywiedziono sprzeciw, albo oddalenia sprzeciwu. Niedopuszczalne jest natomiast zawarcie w wyroku uwzględniającym sprzeciw zawarcie orzeczenia o umorzeniu postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji, czego domagała się spółka. Tym samym zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, że wydając wyrok z 26 października 2023 r. orzekł o całości sprzeciwu, gdyż uchylił decyzję, od której wniesiono sprzeciw. Nie miał natomiast obowiązku orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny, zresztą strona się tego nie domaga na obecnym etapie postępowania. Nie było natomiast dodatkowych orzeczeń, które WSA miał obowiązek zamieścić w wyroku z urzędu, a czego nie zrobił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.