II GZ 223/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. A., K. A., A. B., D. U., M. U., J. G., D. G., A. S., A. Ż., J. Ż., A. K., A. W., M. W., J. C., K. B., M. B., A. K., M. K., S. Ć., I. J., Z. J., I. B., Z. B., K. J., J. R., A. R., Ż. C., A. S., A. R., R. R., D. S.–L., B. L., J. S., P. S., A. B., M. G., M. K., M. K., M. H., J. H., M. N., E. Ł.-D., A. K., P. K., A. K., G. K., R. Ł.–L., L. L., G. M., M. W., J. W., M. S., H. B., E. B., Z. B., G. K., A. P., P. P., K. M.- An., P. K., P. B., S. B., T. N. T., Q. B. C., B. K., W. K., K. K., L. B., M. R.-K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 4180/22 w zakresie oddalenia wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi A. B., C. A., K. A., D. U., M. I.-U., J. G., D. G., A. S., A. Ż., J. Ż., A. K., A. W., M. W., J. C., K. B., M. B., A. K., M. K., S. Ć., I. J., Z. J., I. B., Z. B., K. J., J. R., A. R., E. P., S. G., Ż. C., A. S., A. R., R. R., D. S.-L., B. L., J. S., . S., A. B., M. G., M. K., M. K., M. H., J. H., M. N., Z. P., E. Ł.-D., A. K., P. K., A. K., G. . R.Ł.-L., L. L., G. M., M. W., J. W., M. S., H. B., E. B., Z. B., G. K., A. T.-P., P. P., K. M.-A., P. K., P. B., S. B., T. N. T., Q. B. C., B. K., W. K., D. R. d. S., K. K., L. B., B. K., F. K. i A. O. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] września 2022, nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszonego znaku towarowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 września 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 4180/22, oddalił wnioski M. R.-K., T. K. i M. W. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi A. B., C. A., K. A., D. U., M. I.-U., J. G., D. G., A. S., A. Ż., J. Ż., A. K., A. W., M. W., J. C., K. B., M. B., A. K., M. K., S. Ć., I. J., Z. J., I. B., Z. B., K. J., J. R., A. R., E. P., S. G., Ż. C., A. S., A. R., R. R., D. S.-L., B. L., J. S., . S., A. B., M. G., M. K., M. K., M. H., J. H., M. N., Z. P., E. Ł.-D., A. K., P. K., A. K., G. . R.Ł.-L., L. L., G. M., M. W., J. W., M. S., H. B., E. B., Z. B., G. K., A. T.-P., P. P., K. M.-A., P. K., P. B., S. B., T. N. T., Q. B. C., B. K., W. K., D. R. d. S., K. K., L. B., B. K., F. K. i A. O. decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022, w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. Wyjaśniając przyczyny oddalenia wniosku Sąd I instancji wskazał, że w ramach postępowania sądowego ze skargi Rady Nadzorczej Getin Noble Bank S.A. w Warszawie na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nie powinien mieć – wobec treści przepisu art. 11 ust. 6 ustawy z 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 793 ze zm., dalej "ustawa o B.F.G.") – zastosowania przepis art. 33 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". WSA w Warszawie podniósł, że odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. należy w tym przypadku rozważać przy uwzględnieniu całościowej regulacji, jaką w sprawach decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji przyjął polski ustawodawca. Sąd wyjaśnił, że skoro w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, dla zapewnienia szybkości załatwienia sprawy, wprowadzono rozwiązania prawne wyłączające zastosowanie niektórych instytucji procesowych tamujących bieg postępowania, w tym wykluczono udział w tym postępowaniu innych podmiotów, to zastosowanie art. 33 § 2 p.p.s.a. przez sąd administracyjny, który również powinien sprostać narzuconemu wymogowi sprawności rozpoznania skargi, godzi we wspomniane powyżej cele regulacji. W ocenie Sądu I instancji dopuszczenie do udziału w sprawie przed sądem administracyjnym podmiotu, który o to wnioskuje, z istoty rzeczy wydłuża czas rozpoznania sprawy, gdyż podmiotowi temu zostają automatycznie przypisane wszystkie uprawnienia procesowe do czynnego udziału w sprawie sądowoadministracyjnej (np. prawo do składania pism procesowych czy środków zaskarżenia). Zdaniem Sądu I instancji powyższa wykładnia przepisów znajduje swoje uzasadnienie także w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 12 grudnia 2024 r. (sygn. akt C-118/23), który przesądził możliwość odstąpienia przez Sąd od stosowania przepisu krajowego prawa procesowego, jeżeli jego stosowanie jest sprzeczne z prawem do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, zapisanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (motyw 78 i 84 wyroku TSUE). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli C. A., K. A., A. B., D. U., M. U., J. G., D. G., A. S., A. Ż., J. Ż., A. K., A. W., M. W., J. C., K. B., M. B., A. K., M. K., S. Ć., I. J., Z. J., I. B., Z. B., K. J., J. R., A. R., Ż. C., A. S., A. R., R. R., D. S.–L., B. L., J. S., P. S., A. B., M. G., M. K., M. K., M. H., J. H., M. N., E. Ł.-D., A. K., P. K., A. K., G. K., R. Ł.–L., L. L., G. M., M. W., J. W., M. S., H. B., E. B., Z. B., G. K., A. P., P. P., K. M.- An., P. K., P. B., S. B., T. N. T., Q. B. C., B. K., W. K., K. K., L. B., M. R.-K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: 1. art. 33 § 2 p.p.s.a. przez nieprawidłowe ustalenie, że: - wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w niniejszym postępowaniu - zasada szybkości postępowania jest zasadą nadrzędną nad interesem prawnym wnioskodawców i skarżących, 2. art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) dalej Konstytucji RP poprzez ograniczenie praw stron lub uczestników postępowania, 3. art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez odmowę dopuszczenia Wnioskodawców i Skarżących do udziału w postępowaniu sądowym, co prowadzi do ograniczenia ich praw do skutecznego środka prawnego, zwłaszcza w kontekście ochrony praw majątkowych wynikających z umów kredytowych powiązanych z walutą CHE. W związku z powyższym skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o dopuszczeniu "wnioskodawców i skarżący" do udziału w charakterze uczestnika w przedmiotowym postępowaniu sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Sporna w świetle zarzutów zażalenia kwestia była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z 20 listopada 2025 r., sygn. akt II GZ 702/25, z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II GZ 811/25, z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II GZ 736/25). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela argumenty wyrażone w uzasadnieniach wspomnianych postanowień, uznając, że są one trafne również na gruncie tej sprawy. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przeciwko odpowiedniemu stosowaniu art. 33 § 2 p.p.s.a., a tym samym dopuszczeniu wnioskodawców do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestników postępowania na prawach strony w sprawie ze skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, nie przemawia ani argument dotyczący szybkości postępowania, ani argument odwołujący się do prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażone w pkt 1 sentencji wyroku z 12 grudnia 2024 r. w sprawie C-118/23, na które powołał się Sąd I instancji, odnosiło się bowiem do odmiennego zagadnienia prawnego. Decydujące znaczenie ma natomiast analiza art. 11 ust. 5 i 6 ustawy o B.F.G. Stąd ocena zakresu i konsekwencji odesłania przewidzianego w art. 11 ust. 5 i 6 ustawy o B.F.G. nie może abstrahować ani od szczególnego przedmiotu regulacji tej ustawy, ani – przede wszystkim – od jej celów. O celach tych, podobnie jak o intencjach ustawodawcy, można zasadnie wnioskować z uzasadnienia projektu ustawy (por. druk nr 215 Sejmu VIII kadencji, w szczególności s. 1 oraz s. 84–89, zob. również postanowienie NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20). Wymaga więc przypomnienia, że z art. 11 ust. 5 ustawy o B.F.G. wynika, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie lub w rozporządzeniu nr 2021/23 do decyzji, o których mowa w ust. 4 pkt 1 - 15 oraz 17 - 30, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), z wyłączeniem art. 9, art. 10, art. 13, art. 31, art. 35 § 2 - 5, art. 36 - 38, art. 391, art. 48, art. 49, art. 61 § 4, art. 66a, art. 73, art. 78, art. 79, art. 81, art. 89 - 96, art. 105 § 2, art. 106, art. 109, i art. 127 - 140 tej ustawy. Z odsyłającego przepisu art. 11 ust. 6 ustawy o B.F.G. wynika natomiast, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub rozporządzeniu nr 2021/23, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z wyłączeniem art. 61 § 2 i § 3 tej ustawy. Uwzględniając konwencję językową, która na gruncie przywołanych przepisów prawa operuje ustawodawca za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przepisy k.p.a., jak i przepisy p.p.s.a. tylko i wyłącznie w zakresie inaczej lub w ogóle nieuregulowanym ustawą o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (lub rozporządzeniem nr 2021/23) mają odpowiednie zastosowanie. Mianowicie, w pierwszym przypadku odesłanie dotyczy decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 1–15 oraz 17–30 ustawy o B.F.G., a nie postępowania poprzedzającego ich wydanie. Okoliczność ta wynika w sposób jednoznaczny zarówno z treści, jak i z systematyki art. 100–102 tej ustawy. W drugim przypadku natomiast odesłanie odnosi się do postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o B.G.F. Treściowy zakres tak ukształtowanych odesłań do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów p.p.s.a. w sprawach poddanych regulacji ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie jest więc szeroki. Wobec wskazanego wyżej zakresu odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., odnoszącego się wyłącznie do decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, należy przypomnieć, że odesłanie to nie obejmuje przepisów regulujących postępowanie administracyjne, w tym art. 31 k.p.a., dotyczącego udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, ani art. 61 § 4 k.p.a., nakładającego obowiązek zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich stron. Natomiast zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej działalności statutowej. Uwzględniając, że art. 33 § 2 p.p.s.a. jako jedną z przesłanek swojego zastosowania przewiduje brak udziału danej osoby w postępowaniu administracyjnym, należy stwierdzić, iż przesłanka ta nie może zostać uznana za spełnioną w realiach postępowania uregulowanego ustawą o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Przemawia za tym zarówno zakres odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., określony w art. 11 ust. 5 tej ustawy o B.G.F., jak i jednoznaczne wyłączenie stosowania art. 61 § 4 k.p.a. Już sama treść i systematyka art. 100–102 oraz art. 103 ust. 1 i 2 ustawy o B.G.F., regulujących postępowanie poprzedzające wydanie przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz określających krąg jego stron, sprzeciwiają się przyjęciu, że aktualizuje się przesłanka zastosowania – odpowiednio – instytucji uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym skargą na taką decyzję. W konsekwencji brak jest również podstaw do odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu art. 33 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2597/15; zob. dla porównania również J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 9, 2025, art. 33, Nb 10; M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 33). Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że warunkiem zastosowania instytucji przewidzianej w art. 33 § 2 p.p.s.a. jest również to, aby wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył interesu prawnego osoby ubiegającej się o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu w charakterze uczestnika na prawach strony. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania zarówno istnienia interesu prawnego, jak i normatywnego źródła tego interesu. W tym kontekście należy stwierdzić, że obowiązkowi temu nie czyni zadość argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zażalenia. Twierdzenia skarżących mają bowiem charakter wyłącznie deklaratywny i nie wskazują normy prawa, z której miałby wynikać interes prawny wnioskodawców. Zgodnie z ust. 5 art. 103 ustawy o B.F.G. od decyzji o której w nim mowa rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją. Taki sposób ukształtowania legitymacji skargowej nie ma charakteru przypadkowego. Został on bowiem zdeterminowany przedmiotem regulacji ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz jej funkcjami, co uzasadniało przyjęcie szczególnych rozwiązań prawnych. Rozwiązania te wyrażają się między innymi w tym, że zasadniczo legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji posiada rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji, jako podmiot będący stroną tego postępowania. Jednocześnie ustawodawca przewidział, że uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje również każdemu, czyj interes prawny został naruszony taką decyzją, co dodatkowo potwierdza szczególny charakter przyjętej regulacji, ukształtowanej przez specyfikę materii objętej wskazaną ustawą. Tak ukształtowany krąg podmiotów legitymowanych do zainicjowania postępowania przez sądem administracyjnym nie jest bez znaczenia dla wniosku że w postępowaniu w sprawie skarg na wydaną przez BFG decyzję restrukturyzacyjną nie ma odpowiedniego zastosowania art. 33 § 2 p.p.s.a. Jeżeli bowiem – jak wskazano powyżej – warunkiem zastosowania art. 33 § 2 p.p.s.a. jest wykazanie, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy interesu prawnego osoby wnoszącej o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu w charakterze uczestnika na prawach strony, co z kolei wymaga wykazania zarówno istnienia tego interesu, jak i jego źródła, to – co należy wyraźnie podkreślić – analogiczny co do istoty obowiązek spoczywa na podmiocie, o którym mowa w art. 105 ust. 3 zdanie drugie ustawy o B.F.G., albowiem jest on zobowiązany do wykazania posiadania interesu prawnego naruszonego decyzją restrukturyzacyjną. W konsekwencji należy przyjąć, że cel oraz funkcje tak ukształtowanego modelu legitymacji skargowej, a zatem również warunki udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach ze skarg na decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o B.G.F. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, sprzeciwiają się odpowiedniemu stosowaniu art. 33 § 2 p.p.s.a. Wniosek ten pozostaje jednocześnie bez wpływu na ocenę zarzutu naruszenia art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, który w realiach niniejszej sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. W korespondencji do przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia pojęcia "odpowiedniego stosowania", które w zależności od celu odesłania oraz przedmiotu regulacji zawierającej to odesłanie może oznaczać, że na jej gruncie przepisy prawa, do których odnosi się to odesłanie, będą miały zastosowanie wprost lub z modyfikacjami lub w ogóle nie będą miały zastosowania – trzeba więc stwierdzić, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie jest objęty zakresem odesłania, o którym stanowi art. 11 ust. 6 ustawy o B.F.G., a co za tym idzie, że zażalenie nie podważa prawidłowości zaskarżonego postanowienia, albowiem mimo błędnego uzasadnienia postanowienie do odpowiada prawu. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.