II GZ 217/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 42/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

G.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 17 listopada 2016 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że uiszczenie kary pieniężnej (24 000 zł) spowoduje stratę w jego majątku, stanowi znaczne obciążenie finansowe i może uniemożliwić prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Podał, że od stycznia 2016 r. do kwietnia 2016 r. poniósł stratę w wysokości 1.124,83 zł., przychód we wskazanym okresie wyniósł 604 869,29 zł oraz koszty uzyskania przychodu 605 994,12 zł. Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 10 lutego 2017 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 42/17) oddalił wniosek. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem wykazanie straty oraz potencjalna możliwość zaprzestania prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, bez powołania się na konkretne zdarzenia lub okoliczności, nie są wystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. G.G. wniósł zażalenie na postanowienie z 10 lutego 2017 r., zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] listopada 2016 r., mimo podniesionych przez skarżącego we wniesionej skardze od decyzji istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, przez co doszło do narażenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. G.G. wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] listopada 2016 r., Nr [...], jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, nie wykazał aby zastosowanie wobec niego tego środka prawnego było zasadne. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że strata w okresie od stycznia do kwietniu 2016 r. wyniosła 1.124,83 zł, przychód wyniósł 604.869,29 zł oraz koszty uzyskania przychodów 605 994,12 zł. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione informację są dość ogólne, gdyż nie odzwierciedlają z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym tj. od stycznia do kwietnia 2016 r. oraz nie wykazał poszczególnych wydatków składających się na koszty uzyskania przychodu w wysokości 604 869,29 zł, które również poniósł w tym okresie. Sąd pierwszej instancji dysponując wyłącznie tymi informacjami nie mógł zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.