II GZ 213/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 464/19 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 25 lipca 2019 r. (sygn. akt III SA/Po 464/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), odrzucił skargę P. K. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ponadto WSA na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa zwrócił Skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi. WSA wskazał, że zaskarżona decyzja (zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie, sposobie i 30-dniowym terminie do wniesienia skargi) została doręczona Skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2019 r. Ostatnim dniem do wniesienia skargi (z uwagi na normę zawartą w art. 83 § 2 ppsa) był 20 maja 2019 r., który przypadał w poniedziałek. WSA stwierdził, że Skarżący wniósł skargę dopiero 21 maja 2019 r., na co wskazują daty stempli pocztowych na kopercie. W konsekwencji WSA uznał, że skarga - jako wniesiona po terminie - podlegała odrzuceniu. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie tego postanowienia w całości lub w części. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na odrzuceniu skargi. Wskazał, że skarga została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 21 maja 2019 r., to jest w dniu powrotu Skarżącego z wyjazdu spowodowanego względami rodzinnymi. Skarżący dodał, że w okresie 14-21 maja 2019 r. przebywał za granicą, przy czym był to wyjazd niespodziewany, spowodowany ważnymi sprawami rodzinnymi. Skarżący wyjaśnił, że "w tym całym chaosie i roztargnieniu" zapomniał o tym, że termin złożenia skargi mijał w dniu 20 maja i dopiero po powrocie do domu (21 maja) ustosunkował się do decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i w tym samym dniu wysłał skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Z uwagi na sposób sformułowania zażalenia należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli instancyjnej w niniejszym postępowaniu jest postanowienie odrzucające skargę z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ppsa. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje, czy w danej sprawie rzeczywiście nie został dochowany ustawowy termin do wniesienia skargi, a w konsekwencji - czy sąd I instancji zasadnie skargę odrzucił. W toku takiego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada natomiast tego, z jakich powodów doszło do ewentualnego uchybienia terminowi do złożenia skargi. Taka kwestia mogłaby być przedmiotem rozważań w odrębnym postępowaniu wpadkowym zainicjowanym złożonym przez stronę wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednakże w tej sprawie wniosek taki nie został złożony. W zaskarżonym postanowieniu WSA prawidłowo ustalił, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2019 r. została skutecznie doręczona Skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2019 r. (odbiór przesyłki zawierającej tę decyzję potwierdziła na zwrotnym potwierdzeniu odbioru K. M. - dorosły domownik Skarżącego). W doręczonej decyzji znajduje się pouczenie, że w terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do WSA za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi od wspomnianej decyzji przypadał nominalnie na 18 maja 2019 r., jednakże z uwagi na to, że dzień ten przypadał w sobotę, to zastosowanie znajdował art. 83 § 2 ppsa, zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, to za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tym samym należało przyjąć, że termin na wniesienie skargi przez Skarżącego mijał w poniedziałek 20 maja 2019 r. (który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy). Ze znajdującej się w aktach sądowych koperty, w której znajdowała się skarga, wynika, że przesyłka ta została nadana w dniu 21 maja 2019 r. Zresztą okoliczność tę potwierdził również Skarżący w zażaleniu. Tym samym uprawniona była ocena WSA, że skarga została złożona po terminie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sprawie skarga była niewątpliwie spóźniona, a zatem WSA zgodnie z prawem skargę tę odrzucił. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa oddalił zażalenie. PG