II GZ 200/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Go 169/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] grudnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 169/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił A. Sp. z o.o. w W. wstrzymania zaskarżonej przez spółkę decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie uprawdopodobnił, że w sprawie zaistniały okoliczności powodujące możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wyjaśnił instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz przesłanki do jej zastosowania. Pełnomocnik nie wykazał natomiast, jak wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wpłynąć na faktyczną sytuację wnioskodawcy. Nie przywołał on jakiejkolwiek argumentacji, która odnosiłaby się wprost do zaskarżonej decyzji i jej rzeczywistych skutków dla wnioskodawcy. W uzasadnieniu wniosku nie powołano żadnych konkretnych zdarzeń potwierdzających zaistnienie w sprawie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto wnioskodawca nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów uprawdopodabniających zasadność jego uwzględnienia. Zażalenie wniosła spółka, zaskarżając je w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: I. art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie, a to: a) odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo wykazania przez skarżącą prawdopodobieństwa wystąpienia nieodwracalnego skutku na etapie wykonania samej decyzji, a to prawdopodobieństwa poniesienie wysokiej szkody finansowej przez skarżącą, b) nieprawidłowym ustaleniu, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji nie spowoduje skutków wskazanych przez stronę, podczas gdy jej realizacja bezpośrednio wpływa na sytuację finansową strony i może wyrządzić znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, II. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez: a) sporządzenie uzasadnienia postanowienia w zakresie faktów lakonicznego, nie korespondującego z pełną treścią akt postępowania administracyjnego i pominięcie wyczerpującego wyjaśnienia motywów nieuwzględnienia wniosku w kontekście przytoczonych przez skarżącą okoliczności stanu faktycznego związanych z opisanymi w skardze nieodwracalnymi skutkami przedsięwzięcia, b) bardzo zdawkowe uzasadnienie prawne uzasadnienia, a w zasadzie uargumentowanie odmowy przyznania racji skarżące w zaledwie kilku zdaniach, podczas gdy sprawa dotyczy udzielenia ochrony podmiotowi, którego sytuacja finansowa jest w ogromnej mierze zależna od aktualnej koniunktury na rynku, w związku z czym w obecnych realiach prowadzenia działalności poniesienie przez skarżącą jakichkolwiek dodatkowych kosztów poza niezbędnymi, a związanymi wprost z prowadzoną działalnością, w istocie stanowi dla niej okoliczność mającą bezpośredni wpływ na jej kondycję finansową. W związku z powyższym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może skutkować wystąpieniem okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej (ekonomicznej) i nie wskazała, w jaki sposób wykonanie decyzji na nią wpłynie. Samo powołanie się na orzecznictwo w tej materii jest niewystarczające do uprawdopodobnienia, że niewstrzymanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem NSA, uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji jest w tych okolicznościach sprawy wystarczające. WSA podał bowiem, dlaczego nie uwzględnił wniosku skarżącej, odwołując się do argumentów podniesionych przez samą spółkę. Uzasadnienie postanowienia jest jasne i pozwala na poznanie motywów, jakimi kierował się Sąd. Spełnia zatem warunki wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji