II GZ 190/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SO/Wa 9/24 w przedmiocie wymierzenia grzywny w sprawie z wniosku G. K. o wymierzenie Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SO/Wa 9/24, po rozpoznaniu wniosku [...] (dalej: Wnioskodawczyni) o wymierzenie Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej (dalej: organ, Prezydium NRA) grzywny w trybie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Wnioskodawczyni zwróciła się do tego Sądu z wnioskiem o wymierzenie Prezydium NRA grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z nieprzekazaniem w terminie jej skargi z 6 września 2024 r. wraz z odpowiedzią na tę skargę i kompletnymi aktami. Z akt sprawy wynika, że rzeczona skarga wpłynęła do organu 13 września 2024 r. (prezentata na oryginale skargi). Natomiast odpowiedź na skargę Prezydium NRA, przekazało do WSA wraz ze skargą, bez akt administracyjnych (wnosząc o załączenie akt osobowych znajdujących się w Wydziale VI WSA w Warszawie lub w NSA) dopiero 30 grudnia 2024 r. (data wpływu do Sądu 31 grudnia 2024 r., co potwierdza prezentata Sądu na oryginale odpowiedzi na skargę). Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt VI SAB/Wa 119/24. Następnie, postanowieniem z 30 grudnia 2025 r. sygn. akt VI SAB/Wa 119/24, skarga Wnioskodawczyni na bezczynność Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie skreślenia z listy adwokatów, została odrzucona. W tak przedstawionym stanie faktycznym, Sąd I instancji uznał, że zaniedbanie organu miało charakter zawiniony, bowiem zasadnym jest oczekiwanie od Prezydium NRA – jako samorządu skupiającego adwokatów, a zatem osób trudniących się świadczeniem profesjonalnej pomocy prawnej - podwyższonego poziomu staranności. Zdaniem Sądu I instancji, przywołane przez organ utrudnienia w weryfikacji żądania i ustaleniu rodzaju sprawy, w której Wnioskodawczyni złożyła skargę do sądu administracyjnego nie uzasadniły uchybienia terminowi w przekazaniu skargi o przeszło dwa miesiące. Nadto, w ocenie WSA, organ nie wykazał, że podejmował czynności w celu usunięcia przyczyn opóźnienia w przekazaniu skargi i odpowiedzi na nią do Sądu, i nie miał wpływu na zaistniały stan, co w konsekwencji skutkowało na podstawie art. art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzeniem Prezydium NRA grzywny w wysokości 1.000 zł. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o: - na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, gdyż skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa z uwagi na fakt, iż orzekała osoba niebędąca prawidłowo powołanym sędzią zgodnie z przepisami Konstytucji RP; - z ostrożności procesowej o uchylenie w całości postanowienia nakładającego na organ grzywnę w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ewentualnie - z ostrożności procesowej o zmianę postanowienia poprzez miarkowanie nałożonej na organ grzywny z uwagi na nałożenie grzywny w wysokości nieadekwatnej do stopnia ewentualnego zaniechania. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie, pomimo zaistnienia przesłanki art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.; - art. 55 § 1 p.p.s.a. poprzez rażące przekroczenie przez sąd granic uznania i wymierzenie grzywny w sytuacji, gdy zaistniały uzasadnione powody późniejszego przekazania bezzasadnej skargi Skarżącej (Wnioskodawczyni); Ponadto wnoszący zażalenie zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu przez Sąd, iż organ nie przekazał dokumentów określonych art. 54 § 2 p.p.s.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia tego przepisu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i błędnego zastosowania art. 55 § 1 p.p.s.a. i w konsekwencji nałożenia na organ grzywny, podczas gdy organ przekazał wszystkie posiadane dokumenty w przedmiotowej sprawie. Ponadto z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie art. 154 § 6 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nałożenie grzywny w wysokości nieadekwatnej do stopnia ewentualnego zaniechania. Organ wniósł również o przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu podniesiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie uzasadnienia odpowiada prawu. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu zażalenia, należy podnieść, że w kontrolowanej sprawie nie zaszła nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie zostało bowiem wydane przez osobę wadliwie powołaną do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, z uwagi na powołanie sędzi WSA [...] na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w składzie ukształtowanym niezgodnie z przepisami Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie, iż mając na uwadze regulacje ustrojowe sądownictwa administracyjnego, osobą nieuprawnioną jest osoba niebędąca sędzią, czyli ten, kto nie posiada kwalifikacji sędziowskich i nie został powołany na stanowisko sędziego (asesora) sądu administracyjnego zgodnie z przepisami ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) lub ten, kto wprawdzie posiada kwalifikacje sędziowskie, jednak nie został powołany na stanowisko sędziego, a także osoba, która zgodnie z ustawą nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Uprawnienia do orzekania w składach sądu administracyjnego wynikają z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym lub delegacji do orzekania w określonym sądzie. Przez akt powołania osoba staje się sędzią i jest uprawniona do orzekania. Akt powołania jest aktem kształtującym status sędziego - osoba powołana przez Prezydenta RP jest uprawniona do orzekania w określonym sądzie (por. postanowienie NSA z 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1543/07). Podzielając stanowisko wyrażane w orzecznictwie NSA (por. wyrok z 15 listopada 2023 r., I FSK 2040/22) uznać należy, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że sędzia/asesor został powołany w sposób sprzeczny z przepisami prawa, jedynie przez okoliczność powołania na wniosek wspomnianej KRS (por. wyrok NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 2155/23). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte przez skład orzekający w wyroku z 23 października 2025 r. sygn. akt II GZ 154/25: "Zauważyć także należy, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 grudnia 2023 r. sygn. akt C-718/21 podkreślono, że zmiany w składzie osobowym Krajowej Rady Sądownictwa, wprowadzone na mocy ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw doprowadziły do skrócenia kadencji niektórych członków wchodzących wcześniej w skład KRS, która zgodnie z art. 187 ust. 3 Konstytucji RP powinna trwać cztery lata. Na mocy tej zmiany piętnastu członków Krajowej Rady Sądownictwa, którzy są sędziami i byli wcześniej wyłaniani przez środowisko sędziowskie, zostało wybranych przez Sejm do "nowej KRS" z tym skutkiem, że 23 z 25 członków wchodzących w skład tego organu zostało wskazanych przez polską władzę wykonawczą i ustawodawczą lub jest członkami organów tych władz (pkt 63 wyroku). Powyższa okoliczność - jak przyjął Trybunał Sprawiedliwości - była jednym z istotnych elementów systemowo-celowościowych wskazujących na to, że sędziowie powołani przy udziale "nowej KRS" nie dają gwarancji niezawisłości i bezstronności (pkt 77 wyroku). Podkreślić jednak należy, że nawet w tak krytycznej i jednoznacznej ocenie wprowadzonych zmian, w ocenie TSUE nie każda nieprawidłowość w ramach powołania sędziów może zostać uznana za prowadzącą do takiego naruszenia, gdyż dochodzi doń, gdy ta nieprawidłowość ma taki charakter i wagę, że stwarza rzeczywiste ryzyko, że pozostałe władze, w szczególności władza wykonawcza, będą mogły skorzystać z nienależnych im uprawnień w sposób zagrażający prawidłowości skutku, do którego prowadzi procedura powołania, wzbudzając w ten sposób, w przekonaniu jednostek, uzasadnione wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności danego sędziego lub danych sędziów. Również w wyroku C-562/21 Trybunał podkreślił, że stwierdzenie związane z istnieniem naruszenia wymogu dotyczącego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy oraz ze skutkami takiego naruszenia, zależy od całościowej oceny określonej liczby okoliczności, które, rozpatrywane łącznie, przyczyniają się do powstania, w przekonaniu jednostek, uzasadnionych wątpliwości dotyczących niezawisłości i bezstronności sędziów (por. motywy wyroku z 22 lutego 2022 r. w sprawie C-562/21). (...) Zwrócić należy uwagę, że również w orzecznictwie sądowym dotyczącym wyłączenia sędziego podkreślano, że samodzielną przesłanką do wyłączenia nie może być jedynie wadliwość procesu jego powoływania, a ściślej wskazana wyżej wadliwość funkcjonowania Krajowej Rady Sądownictwa. Musi wystąpić konkretna okoliczność, wskazana przez samą stronę, która prowadzi do wniosku o naruszeniu standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż "(...) sam fakt, iż władze ustawodawcze lub wykonawcze uczestniczą w procesie mianowania sędziego, nie może prowadzić do powstania zależności sędziego od tych władz ani do wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności, jeśli po mianowaniu zainteresowany nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach wykonywania swoich obowiązków" (pkt 54 uzasadnienia wyroku TSUE z 9 lipca 2020 r. sygn. akt C-272/19 (ECLI:EU:C:2020:535); podobnie wyrok TSUE z 19 listopada 2019 r. sygn. akt C-585/18, C-624/18 i C-625/18). Również w wyroku z 22 lutego 2022 r. w sprawach połączonych C-562/21 i C-563/21 TSUE wskazał, że: (...) okoliczność, że organ taki jak krajowa rada sądownicza, uczestniczący w procesie powołania sędziów, składa się w przeważającej mierze z członków wybranych przez władzę ustawodawczą, nie może sama w sobie prowadzić do powzięcia wątpliwości co do niezawisłości sędziów wyłonionych w tym procesie (...), jednakże możliwe jest dojście do innego wniosku, jeżeli ta sama okoliczność, w połączeniu z innymi istotnymi czynnikami i warunkami, w jakich dokonano tych wyborów, prowadzą do powstania takich wątpliwości" (pkt 75), a zatem "(...) nie wystarcza informacja wykazująca, że sędzia lub sędziowie, którzy uczestniczyli w procedurze prowadzącej do skazania osoby, o której przekazanie wniesiono, zostali powołani na wniosek organu składającego się, w sposób przeważający, z członków władzy ustawodawczej lub wykonawczej lub osób wybranych przez taką władzę - tak jak w wypadku KRS od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r." (pkt 87).(...) Reasumując - sam fakt powołania przez Prezydenta RP sędziego na wniosek wadliwie ukształtowanej KRS nie jest jedyną i zarazem wystarczającą podstawą do uznania jego udziału w składzie orzekającym za naruszający prawo strony do niezawisłego, bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Odmowa uznania statusu niezawisłego i bezstronnego sądu wymaga uwzględnienia wielu przesłanek rozpatrywanych łącznie i dotyczących konkretnych okoliczności faktycznych." (opubl. podobnie jak dalej cytowane orzeczenia: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Skoro zatem Prezydium NRA nie wykazało, aby w procesie powołania sędzi WSA [...] zaistniały tego rodzaju okoliczności, które podważają przekonanie o niezawisłości tej sędzi i bezstronności sądu sformowanego z jej udziałem, tym samym świadcząc o naruszeniu standardu niezawisłości i bezstronności, wniosek organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania przed WSA w Warszawie na tej podstawie jest bezzasadny. Przechodząc do meritum sprawy oraz odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, należy wyjaśnić, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny za naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., ma charakter dyscyplinujący względem organów administracji publicznej, służąc realizacji celów tak represyjnych, jak i prewencyjnych, co oznacza, że także opóźnione wypełnienie obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., wymaga rozważenia istnienia przesłanek do nałożenia sankcji za naruszenie obowiązków procesowych. Jak wyjaśniono w doktrynie, ratio legis tej regulacji polega na zabezpieczeniu sfery praw i interesów skarżącego przed dezorganizowaniem postępowania sądowoadministracyjnego przez organ administracji publicznej (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2013, s. 328). Sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i ustalając jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II GZ 482/24 i orzecznictwo tam przywołane). Podnieść należy, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odnosił się już do analogicznych w istocie zarzutów zażaleń w zbliżonych stanach faktycznych spraw (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GZ 559/24 i II GZ 560/25; 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II GZ 608/24, II GZ 610/24 i II GZ 611/24). Oceny przedstawione w uzasadnieniach ww. postanowień NSA, skład orzekający w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów wskazanych powyżej rozstrzygnięć, w których wyjaśniono, że przedmiot szczególnego postępowania sankcyjnego, o którym mowa w art. 55 p.p.s.a., nie przestaje istnieć w razie ostatecznego wykonania przez skarżony organ obowiązków wskazanych w art. 54 § 2 p.p.s.a. po upływie ustawowego terminu, w okresie po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny i przed jego rozpoznaniem przez sąd. Nie zachodzi więc w takim wypadku podstawa do umorzenia postępowania w sprawie o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 55 § 1 p.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2), podobnie jak nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania o wymierzenie grzywny w razie prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej, której dotyczy naruszenie obowiązków wynikających z 54 § 2 p.p.s.a. Istnieje bowiem nadal historyczny stan faktyczny (związany z niewykonaniem w terminie ustawowych obowiązków przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę), który wymaga merytorycznej oceny sądu administracyjnego. Trzeba również podkreślić, że dopuszczalność wniosku o wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zagadnieniem odrębnym od dopuszczalności samej skargi, co oznacza, że wniosek ten jest dopuszczalny i wymaga rozpoznania nawet wtedy, gdy sama skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OPS 1/23). Pogląd ten jest konsekwencją przyjęcia założenia, że kompetencja (właściwość) wyłączna sądu administracyjnego do orzekania w przedmiocie sankcjonowania niewykonania przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., ma charakter niezależny i odrębny od kompetencji do orzekania w sprawach sądowoadministracyjnych dotyczących skarg (art. 3 § 2-3 p.p.s.a.), a zatem może być wykonywana pomimo niedopuszczalności skargi. Mając na względzie powyższe wywody, należało uznać, że podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 55 § 1 p.p.s.a. jest bezzasadny. Nie ma zatem znaczenia fakt prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie VI SAB/Wa 119/24, której dotyczyła skarga na bezczynność Prezydium NRA, jak również bezpodstawne jest twierdzenie tego organu, że utracił on przymiot strony postępowania o wymierzenie grzywny. Prezydium NRA – niezależnie od dopuszczalności samej skargi lub trwania postępowania sądowego w sprawie skargi – zachowuje legitymację bierną w postępowaniu o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., natomiast okoliczności związane z przyczynami niedochowania terminu wykonania ustawowych obowiązków, skalą przekroczenia tego terminu, charakterem sprawy, której dotyczy skarga i jej znaczeniem dla sytuacji prawnej strony skarżącej, motywami zachowania organu i stosunkiem do ciążących na nim obowiązków ustawowych, ochroną pozycji ustrojowej sądów administracyjnych, sprawności postępowania sądowoadministracyjnego i zasady legalności działania organów administracji publicznej oraz kształtowaniem poszanowania dla zasady praworządności mogą być rozważane w toku oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny oraz miarkowania jej wysokości. Wbrew twierdzeniom Prezydium NRA, WSA w Warszawie poczynił prawidłowe i wystarczające ustalenia faktyczne w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wymierzenie grzywny, a następnie – nie przekraczając granic uznania sądowego – przedstawił racjonalne i weryfikowalne uzasadnienie dokonanego wyboru kompetencyjnego w zakresie nałożenia sankcji finansowej oraz ustalenia jej wysokości. Z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, w jakim zakresie i z jakim opóźnieniem skarżony organ przekazał Sądowi wymagane prawem dokumenty, w tym odpowiedź na skargę, nadaną po upływie przeszło 2 miesięcy od dnia upływu 30-dniowego terminu do przekazania jej Sądowi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie stanowią usprawiedliwionych podstaw dla opóźnienia czy też opieszałości organu podnoszone przez Prezydium NRA okoliczności związane z przekazaniem akt osobowych Wnioskodawczyni do akt sądowych w sprawach o innych sygnaturach, bowiem jeśli wiadomym organowi jest fakt prowadzenia licznych postępowań na skutek składanych przez Wnioskodawczynię środków prawnych zarówno przed organami samorządu adwokackiego jak i przed sądami administracyjnymi obu instancji, to obowiązkiem organu jest sporządzenie akt zastępczych w formie poświadczonych kopii, celem zagwarantowania stronie prawa do rozpatrzenia każdej ze spraw w rozsądnym terminie. Podkreślenia również wymaga, że akcentowany przez organ w zażaleniu sposób sporządzania pism przez Wnioskodawczynię lub ich wady formalne i treściowe, ilość (wielość) spraw tej samej strony lub ich podobieństwo rodzajowe, a nawet podejrzenie nadużywania praw procesowych przez Wnioskodawczynię pozostają bez wpływu na obowiązek procesowy organu wypływający z brzmienia art. 54 § 2 p.p.s.a. Naruszenie wspomnianego obowiązku jest bowiem jedyną materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny. Obowiązek przekazania akt sprawy ma – jak już wyżej wskazano - charakter bezwzględny i sama motywacja organu pozostaje bez znaczenia pod kątem możliwości nałożenia grzywny. Także podnoszone okoliczności opóźnienia związane z wewnętrzną reorganizacją biura obsługującego organ nie stanowią podstawy do niezachowania terminu przewidzianego w p.p.s.a. na przekazanie kompletnych i uporządkowanych akt sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, gdyż obowiązkiem właściwego organu jest taka organizacja obiegu dokumentów w jego strukturze, by nie dochodziło do naruszania obowiązków ustawowych, szczególnie zaś obowiązków względem sądu administracyjnego. Odnosząc się końcowo do zarzutów Prezydium NRA w zakresie nieadekwatności wysokości nałożonej grzywny do zakresu i stopnia stwierdzonych naruszeń obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., należy wskazać, że Sąd I instancji nie naruszył granic uznania, zachował również wystarczającą wstrzemięźliwość w zakresie miarkowania nałożonej grzywny, ograniczając jej wymiar do wysokości 1.000 zł, co Naczelny Sąd Administracyjny uznał za odpowiednie do całokształtu okoliczności sprawy oraz argumentacji Prezydium NRA odnośnie wyjaśnienia kwestii opóźnienia, jak również stopnia przewinienia, aspektu czasowego niewykonania ciążących na organie obowiązków, który wyniósł w kontrolowanej sprawie przeszło dwa miesiące, bowiem skarga wpłynęła do organu 13 września 2024 r.(co wynika z prezentaty na oryginale skargi), natomiast do Sądu została przekazana 31 grudnia 2024 r. (data prezentaty Sądu), co niewątpliwie wpłynęło na określenie wysokości wymierzanej grzywny. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, oraz uznając, że zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.