II GZ 188/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 3143/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr SKO.4000-1151/2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 3143/24, odmówił P. P. (strona skarżąca, skarżący) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach (organ, SKO) z dnia 1 sierpnia 2024 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika następujący stan faktyczny. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 1 sierpnia 2024 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób go nie uzasadniając. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskowy charakter tego postępowania oznacza natomiast obowiązek skarżącego przedstawienia w swoim wniosku wszystkich okoliczności, które w jego ocenie stanowią spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd Wojewódzki wskazał, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w ogóle przez skarżącego uzasadniony, co oznacza, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie przedstawił on żadnych dokumentów obrazujących swoją aktualną kondycję finansową ani dotyczących osiąganych przez niego dochodów (przykładowo zeznań podatkowych, czy rachunków bankowych), tym samym nie wykazał ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową, która to okoliczność dopiero umożliwiłaby określenie ryzyka zachwiania jego płynności finansowej. Skarżący wniósł zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie, zaskarżając je w całości, żądając jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu, na rzecz skarżącego, kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: I. naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na treść postanowienia, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę o wstrzymania zaskarżonej decyzji, pomimo tego że decyzja ta jest wadliwa z przyczyn wskazanych w skardze, a skutkiem jej wykonania będzie pozbawienie skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami, co może wiązać się z utratą przez skarżącego pracy i znaczną szkodą majątkową z tego tytułu. W uzasadnieniu podniesiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlegało oddaleniu jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Dokonując pozytywnej weryfikacji zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że obowiązek wykazania przesłanek materialnych uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinien być rozumiany jako obowiązek ich dostatecznej konkretyzacji przez odwołanie się do realnie istniejących okoliczności lub zdarzeń i ich szczegółowych cech oraz obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia, że tak skonkretyzowane okoliczności lub zdarzenia w związku z procesem wykonania zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności) mogą realnie wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podmiot wnioskujący o udzielenie ochrony tymczasowej, musi ponadto pamiętać, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odwołują się do nadzwyczajnych okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23; postanowienie NSA z dnia 23 maja 2024 r., II GZ 219/24). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca zarówno w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak również w zażaleniu, nie uprawdopodobniła, że zachodzą tego rodzaju okoliczności, które mogłyby zostać uznane za spełniające ustawowe przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólne odwołanie się do okoliczności związanych z pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości zarobkowania lub utratą dochodów nie jest wystarczające do uznania, że przesłanki materialne z art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały wykazane. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu zażalenia.