II GZ 179/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Wójta Gminy Borkowice na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2022 r. sygn. akt. VIII SA/Wa 16/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wójta Gminy Borkowice na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązku udzielenia informacji dotyczących stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie.

I Pismem z 19 listopada 2021 r. Wójt Gminy B. (dalej jako: "skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2021 r. nr w przedmiocie kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązku udzielenia informacji dotyczących stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Wraz z wniesioną skargą skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, m.in., że nie zgadza się z nałożeniem kary co do zasady, jak też z jej wysokością oraz, że budżet gminy nie dysponuje środkami finansowymi na zapłatę przedmiotowej kary w szczególności, że kończy się rok budżetowy i nie ma na ten cel zaplanowanych środków. Postanowieniem z dnia 8 marca 2022 r., sygn. akt Vlll SA/Wa 16/22 WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie braku środków finansowych na zapłatę kary pieniężnej, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie bieżącej oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację strony. Sąd wyjaśnił, że wnioskodawca powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zaskarżając je w całości oraz zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") i wnosząc o jego zmianę i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji organu, ewentualnie uchylenie postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest spełnienie przez stronę przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawił okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. Skarżący wskazał bowiem jedynie, że nie zgadza się z nałożeniem kary co do zasady, jak też z jej wysokością oraz, że budżet gminy nie dysponuje środkami finansowymi na zapłatę przedmiotowej kary w szczególności, że kończy się rok budżetowy i nie ma na ten cel zaplanowanych środków. Nie zostały jednak przedstawione żadne okoliczności uprawdopodobniające tę tezę. Skarżący na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie przedstawił bowiem żadnych okoliczności faktycznych świadczących o jego sytuacji majątkowej. Brak bowiem danych o stanie rachunków i środkach finansowych nie pozwalał na rzetelną ocenę aktualnej sytuacji finansowej. Z tego powodu należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie dysponował dokumentami obrazującymi sytuację majątkową w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie mógł być uwzględniony. Powyższej oceny nie zmieniają okoliczności przedstawione na etapie postępowania zażaleniowego. Zadaniem NSA nie jest bowiem ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełnionego ewentualnie o okoliczności podniesione w zażaleniu, lecz tylko kontrola postanowienia wydanego przez WSA Warszawie. Wobec tego nie było podstaw, aby odnieść się do nowych okoliczności, powołanych w zażaleniu i uwzględnić je przy wydawaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.