II GZ 173/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 649/25 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 11 grudnia 2024 r. nr EA-b-1991/1801/24 w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 649/25, odrzucił skargę kasacyjną R.M. wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 8 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 649/25, oddalającego jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 11 grudnia 2024 r. w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony w dniu 3 grudnia 2025 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta akt sądowych nr 55), a zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku upłynął w dniu 2 stycznia 2026 r. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego w dniu 29 grudnia 2025 r. nadał skargę kasacyjną na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, co z kolei potwierdza znajdująca się w aktach koperta. W nagłówku skargi kasacyjnej jako adresata wskazano "Naczelny Sąd Administracyjny [...] za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie". WSA w Szczecinie przekazał skargę kasacyjną do WSA w Warszawie w dniu 9 stycznia 2026 r., a przesyłka ta wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 15 stycznia 2026 r. Odrzucając skargę kasacyjną Sąd I instancji stwierdził, że dla uzyskania skutku doręczenia skarga kasacyjna powinna zostać nadana na adres właściwego sądu, czyli tego wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego orzeczenie zostało zaskarżone. W przypadku wniesienia skargi kasacyjnej do sądu niewłaściwego (Naczelnego Sądu Administracyjnego lub wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego orzeczenia skarga kasacyjna nie dotyczy), sąd ten powinien przekazać ją do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez sąd niewłaściwy sądowi właściwemu. WSA wskazał, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wprawdzie wniósł skargę kasacyjną w ustawowym, trzydziestodniowym terminie, jednakże nie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który był sądem właściwym, lecz za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skoro termin na wniesienie skargi kasacyjnej upłynął w dniu 2 stycznia 2026 r., a przekazanie skargi kasacyjnej zgodnie z właściwością nastąpiło w dniu 9 stycznia 2026 r., to zdaniem WSA należało uznać, ze została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu. Sąd I instancji podkreślił, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie można przyjąć daty jej nadania do sądu niewłaściwego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R.M., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i skierowanie skargi do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 58 p.p.s.a. poprzez niezasadne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarga została wniesiona po terminie. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarga została wysłana przez pełnomocnika skarżącego na kilka dni przed upływem ostatecznego terminu na jej wniesienie. Tuż po jej wpływie do WSA w Szczecinie, pełnomocnik otrzymał telefon z sekretariatu tego sądu z informacją, że przez przypadek (omyłkowo) sąd szczeciński wysłał skargę z powrotem do pełnomocnika zamiast do WSA w Warszawie. W jego ocenie, pomyłka ta zapewne skutkowała opóźnieniem w wysłaniu skargi do właściwego sądu w Warszawie, wobec czego opóźnienie to nie powinno zatem obciążać strony skarżącej, a co za tym idzie skarga powinna zostać merytorycznie rozpatrzona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestię stanowiło ustalenie, czy termin do wniesienia skargi kasacyjnej został zachowany pomimo wysłania tego środka zaskarżenia do niewłaściwego WSA, a także ocena tego, czy omyłkowe przekazanie skargi kasacyjnej przez sąd niewłaściwy do pełnomocnika skarżącego zamiast do sądu właściwego ma znaczenie dla uznania, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej został zachowany. Na wstępie wskazać należy, że tryb i termin wniesienia skargi kasacyjnej zostały uregulowane w art. 177 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Konsekwencje niedochowania powyższego terminu prawodawca określił w treści art. 178 p.p.s.a., w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu /.../. Powyższe uregulowania nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że skuteczne złożenie skargi kasacyjnej następuje w momencie wniesienia jej do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, przy czym czynność tę należy dokonać w ustawowym terminie 30 dni. Wniesienie pisma w formie papierowej do sądu polega albo na złożeniu go w biurze podawczym właściwego sądu, albo – w myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. – na oddaniu go w stosownej placówce pocztowej, bądź w polskim urzędzie konsularnym. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w przypadku wniesienia (nadania) skargi kasacyjnej do niewłaściwego sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data jej nadania (przekazania) przez sąd niewłaściwy sądowi właściwemu. W związku z tym, wniesienie skargi kasacyjnej w terminie przewidzianym na dokonanie tej czynności procesowej, jednak do sądu niewłaściwego, nie prowadzi automatycznie do uznania skargi kasacyjnej za wniesioną skutecznie (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt II GSK 1817/22). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nadanie skargi kasacyjnej do sądu właściwego, tj. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nastąpiło dopiero w dniu 9 stycznia 2026 r. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że pełnomocnik profesjonalny nadał skargę kasacyjną jeszcze w terminie otwartym na złożenie środka zaskarżenia, tj. w dniu 29 grudnia 2025 r., skoro w tej dacie została ona skierowana do sądu niewłaściwego. Z uwagi zaś na to, iż w rozpoznawanej sprawie termin na wniesienie skargi kasacyjnej upływał w dniu 2 stycznia 2026 r., Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarga kasacyjna nadana po tym terminie, tj. właśnie 9 stycznia 2026 r., została wniesiona do sądu właściwego jako spóźniona. Fakt, że czynność tę – na skutek wadliwego działania pełnomocnika profesjonalnego reprezentującego stronę skarżącą – wykonał będący sądem niewłaściwym w sprawie WSA w Szczecinie, do którego skarga kasacyjna pierwotnie wpłynęła, pozostaje bez wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego na skuteczne wniesienie środka odwoławczego. Odnosząc się natomiast do podniesionej w zażaleniu omyłki WSA w Szczecinie, należy wskazać, że rzeczywiście do takiego zdarzenia doszło. W aktach sprawy znajduje się notatka urzędowa z dnia 9 stycznia 2026 r. (karta akt sądowych nr 59), z której wynika, że w wyniku omyłki skargę kasacyjną wysłano na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie – po ponownym otrzymaniu skargi kasacyjnej od pełnomocnika strony – WSA w Szczecinie całość korespondencji, czyli skargę kasacyjną wraz z załącznikami i kopertą, przesłał do WSA w Warszawie w dniu 9 stycznia 2026 r. Jednocześnie nie może ujść uwadze okoliczność, na którą zwrócono uwagę w zażaleniu, iż tuż po wpływie skargi do WSA w Szczecinie, czyli jak wynika z akt sprawy w dniu 2 stycznia 2026 r., pełnomocnik skarżącego otrzymał telefon z sekretariatu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z informacją o omyłkowym wysłaniu skargi z powrotem do niego zamiast do WSA w Warszawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ze zdarzenia tego winny wynikać zupełnie odmienne konkluzje, niż chciałby tego pełnomocnik skarżącego. Wskazał on bowiem, że omyłka WSA w Szczecinie nie powinna obciążać strony skarżącej, w związku z czym skarga kasacyjna powinna zostać merytorycznie rozpatrzona. Podkreślić należy, że stanowisko to nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, bowiem to na osobie wnoszącej skargę kasacyjną ciąży obowiązek zachowania wymogów dotyczących trybu i terminu jej wniesienia, zwłaszcza jeżeli weźmie się pod uwagę fakt, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, a zatem przez profesjonalnego pełnomocnika (vide: art. 175 § 1 p.p.s.a.). Wymóg ten opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 1175/19). Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek należytej staranności w załatwianiu spraw swoich klientów, wobec czego, działając przed sądami administracyjnymi, powinien on znać reguły dotyczące terminu i trybu wnoszenia skargi kasacyjnej. Skoro zatem w dniu 2 stycznia 2026 r., tj. ostatniego dnia terminu przewidzianego na wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżącego otrzymał telefoniczną informację z WSA w Szczecinie o omyłkowym wysłaniu do niego zamiast do WSA w Warszawie przesyłki zawierającej mylnie wniesioną skargę kasacyjną, powinien był – należycie dbając o interes swojego klienta – konwalidować swój błąd w postaci wadliwego nadania skargi kasacyjnej do niewłaściwego sądu wojewódzkiego. W dacie 2 stycznia 2026 r. miał on bowiem już wiedzę nie tylko o wadliwości swojego działania, ale także o omyłce pracownika WSA w Szczecinie, w związku z czym mógł jeszcze tego samego dnia skutecznie wnieść skargę kasacyjną poprzez samodzielne jej nadanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co skutkowałoby zachowaniem terminu na dokonanie tej czynności procesowej. Zamiast tego profesjonalny pełnomocnik skarżącego ponownie odesłał skargę kasacyjną do WSA w Szczecinie, a zatem po raz drugi wniósł ją do sądu niewłaściwego, co niewątpliwie skutkowało uchybieniem terminu do jej wniesienia. Na marginesie wskazać jedynie wypada, że skarżący – działający przed Sądem I instancji samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika – otrzymał prawidłowe pouczenie o obowiązku wniesienia skargi za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: karta akt sądowych nr 52). Przechodząc natomiast do znaczenia omyłki pracownika WSA w Szczecinie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, należy zauważyć, że oceniając prawidłowość postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej z uwagi na jej wniesienie po upływie 30-dniowego terminu, Naczelny Sąd Administracyjny nie bada przyczyn uchybienia terminowi, skupiając się jedynie na tym czy do uchybienia rzeczywiście doszło. Kwestia wysłania przez WSA w Szczecinie przesyłki do pełnomocnika skarżącego zamiast do WSA w Warszawie mogłaby podlegać ocenie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jako argument potencjalnie wskazujący na brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminowi. W rozpoznawanej sprawie takiego wniosku jednak nie złożono, w związku z czym okoliczność ta nie podlegała ocenie. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.