II GZ 173/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 797/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 lipca 2023 r. nr SKO.K/41.3/1416/2023/16067/EŚ w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 797/23,działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 lipca 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, nie powołał żadnej okoliczności, która wskazywałaby na istnienie przesłanki uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu. Sąd zwrócił uwagę, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który zawarty został w skardze na decyzję z dnia 21 lipca 2023 r., nie zawierał uzasadnienia ani nie został poparty żadnymi materiałami źródłowymi. Jednocześnie Sąd podkreślił, że nie bez znaczenia jest również, że wstrzymanie wykonania decyzji o cofnięciu uprawienia do kierowania pojazdami powinno być, celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, które, w ocenie Sądu, nie zostały przez skarżącego wykazane. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, który zaskarżając je w całości wniósł o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał spełnienia przesłanek ustawowych wskazanych w art. 63 § 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy brak posiadania prawa jazdy wiąże się z licznymi okolicznościami uniemożliwiającymi skarżącemu normalne funkcjonowanie, co stanowi dla skarżącego znaczne obciążenie i co bezpośrednio wpływa na zachwianie stabilności finansowej skarżącego i jego rodziny. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony powinien zawierać zatem spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jeżeli we wniosku strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd pierwszej instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podał jedynie, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, że skarżący, poza samym faktem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wskazał ani też nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oceny tej nie może zmienić także ogólnikowa argumentacja przedstawiona przez skarżącego w zażaleniu, która nie została poparta żadnymi dowodami. Tym samym, uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzupełniając powyższe podkreślić trzeba, że Sąd pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę, że prewencyjny charakter instytucji zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami i wartości, ochronie których służą przepisy regulujące postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym, sprzeciwiają się przyznaniu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji o zatrzymaniu uprawnień do kierowania pojazdami. W tym aspekcie ochrona bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego musi uzyskać pierwszeństwo przed interesami skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, ponieważ złożony w sprawie wniosek nie zawiera takiej argumentacji, która przedstawiałaby możliwość wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.