II GZ 172/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3143/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 lipca 2025 r. nr DZP-XII 6340.42.2025, DZP-XII.6340.56.2025 w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego postanawia: oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3143/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.D. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona") na decyzję Ministra Sprawiedliwości (dalej przywoływany jako: "Organ") z dnia 18 lipca 2025 r. nr DZP.XII.6340.42.2025, DZP-XII.6340.56.2025 w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego. W treści uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że pismem z 3 września 2025 r. Strona wniosła skargę na ww. decyzję. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wykonanie decyzji, polegającej na powołaniu na stanowisko komornika sądowego osoby spoza dotychczasowego składu kancelarii, w której Skarżąca od wielu lat wykonuje obowiązki, może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci realnego ryzyka przewlekłości postępowań egzekucyjnych. Podniosła, że nowo powołany komornik będzie wymagał znacznego czasu na zapoznanie się ze sprawami i wdrożenie w bieżącą pracę zespołu, co – zdaniem Skarżącej – negatywnie wpłynie na szybkość i efektywność prowadzonych postępowań. Wskazała również, iż proces wdrażania nowego komornika spowoduje istotne zmiany w funkcjonowaniu kancelarii oraz przebiegu toczących się postępowań, zaś ewentualny powrót do stanu poprzedniego, w którym de facto koordynuje ona pracę kancelarii i postępowań egzekucyjnych, byłby długotrwały, kosztowny i generowałby kolejne zmiany po stronie uczestników egzekucji oraz pracowników kancelarii. Skarżąca twierdzi ponadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziłoby jej znaczną, trudną do naprawienia szkodę, albowiem skutkowałoby utratą realnej szansy na awans zawodowy. Podniosła także zarzut dyskryminacji ze względu na płeć oraz status rodzicielski, wskazując, że Ministerstwo Sprawiedliwości, oceniając jej staż asesorski, w sposób pośredni, lecz wyraźny potraktowało przerwę w pracy spowodowaną urlopami macierzyńskim i wychowawczym jako kryterium negatywne. Wobec powyższego WSA zauważył, że Skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że okoliczności związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, takie jak objęcie stanowiska komornika przez wskazaną osobę i powzięcie przez nią czynności z tym związanych, stanowią naturalną konsekwencję przyjętej w postępowaniu administracyjnym zasady ostateczności decyzji wydawanych w konsekwencji rozpoznania środka odwoławczego. Skarżąca tymczasem wniosek swój opiera na argumentach natury polemicznej, wyrażając raczej swoją dezaprobatę co do wydanej w sprawie decyzji, niżli odwołując się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Podnoszone przez Skarżącą kwestie takie jak utrata realnej szansy na awans zawodowy oraz zarzut dyskryminacji ze względu na płeć i status rodzicielski, nie przemawiają za uznaniem wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dalej WSA wskazał, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ocenia wyłącznie konkretne, uprawdopodobnione okoliczności faktyczne wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nie subiektywne przekonania Strony. Wskazywane przez Skarżącą ryzyko przewlekłości postępowań egzekucyjnych oraz dezorganizacji funkcjonowania kancelarii w związku z wdrażaniem nowego komornika mają w sprawie charakter hipotetycznych domniemań, nieuwiarygodnionych konkretnymi zdarzeniami ani dokumentami, przez co, tak jak w przypadku wyżej wymienionych argumentów, nie mogą zostać uznane za wystarczające uprawdopodobnienia ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. 2. Skarżąca zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Skarżąca zarzuciła naruszenie norm postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy potencjalne wdrożenie kandydata wyłonionego przez Organ w pracę w rewirze spowoduje ważką zmianę w funkcjonowaniu tej kancelarii oraz w toczących się postępowaniach, a ewentualny powrót do stanu poprzedniego będzie długotrwały, kosztowny i generujący kolejne zmiany dla stron i uczestników egzekucji, jak również zespołu pracowników kancelarii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.") wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. 5. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami (np. postanowienia NSA z: 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11; 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20, wszystkie orzeczenia wskazane w treści uzasadnienia dostępne w CBOiS, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 6. Wobec tego warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). 7. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (decyzji) w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA z: 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku z przytoczeniem w jego uzasadnieniu w sposób lapidarny okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA z: 23 marca 2020 r., sygn. akt II FZ 131/20; 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19). 8. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie złożonego wniosku oraz zażalenia zawierają jedynie ogólnikowe stwierdzenia o tym, że zaskarżona decyzja doprowadzi do utraty przez Skarżącą "szansy na awans zawodowy", znacząco utrudni jej "objecie stanowiska komornika w rewirze", wpłynie negatywnie na organizację pracy w kancelarii i jej pracowników, a także naruszy interes wierzycieli i stron postępowań egzekucyjnych. 9. Skarżąca nie podjęła jednak próby szerszego wyjaśnienia, w jaki sposób wykonanie spornej decyzji może odnieść takie skutki. Nie przedstawiła bowiem ani swojej sytuacji osobistej i zawodowej ani też żadnych konkretnych sytuacji, które prowadziłyby do zaistnienia wskazanych przez nią w sposób ogólnikowy zdarzeń. Uniemożliwiło to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uwzględnienie zażalenia. 10. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.