II GZ 171/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. L. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Bk 38/26 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. L. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Białymstoku z dnia 27 listopada 2025 r., nr 407.859/AH/VI/25 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 10 lutego 2026 r. odrzucił skargę A. L. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 27 listopada 2025 r. nr 407.859/AH/VI/25 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oraz zwrócił stronie skarżącej A. L. sp. z o.o. w W. kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. A. L. sp. z o.o. w W. w dniu 9 stycznia 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, za pośrednictwem organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: "SKO", "Kolegium"), skargę na decyzję Kolegium z 27 listopada 2025 r., 407.859/AH/VI/25, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Białostockiego z 8 marca 2022 r., nr WK.7400.2022.DZ w sprawie rejestracji pojazdu marki M. B. [...], nr nadwozia [...] (po sprostowaniu postanowieniem SKO z 11 grudnia 2025 r., o numerze [...]). Powyższa decyzja została doręczona skarżącej spółce w dniu 4 grudnia 2025 r. (zob. ZPO dołączone do zaskarżonej decyzji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja Kolegium została prawidłowo doręczona skarżącej spółce w dniu 4 grudnia 2025 r. Decyzja zawierała pouczenie o trzydziestodniowym terminie do wniesienia skargi do sądu. Zatem termin ten upłynął z dniem 5 stycznia 2026 r. (poniedziałek), albowiem dzień 3 stycznia 2026 r. był sobotą, a zgodnie z art. 83 § 2 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U. z 2026 poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Sąd stwierdził, że w związku z tym, że skarga wpłynęła do Kolegium (została odebrana przez pracownika organu) w dniu 9 stycznia 2026 r., co wynika zarówno z prezentaty umieszczonej na skardze (k. 3 akt sądowych), jak i z wydruku z systemu śledzenia przesyłek firmy kurierskiej X. (k. 63v akt sądowych), została wniesiona po terminie. Sąd na marginesie zaznaczył, że jedynie oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) − stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Niemniej jednak kwestia te pozostaje bez znaczenia, ponieważ skarga została nadana 8 stycznia 2026 r., a więc również po terminie. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. W zakresie zwrotu wpisu od skargi sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżąca nie zgadzając z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła zażalenie, w którym zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości i zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania tj. naruszenie art. 53 p.p.s.a. w zw. z art. 58 §1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 111 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 113 k,p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i mylne przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy skarżąca w terminie złożyła skargę bowiem w omawianej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze doręczyło skarżącej decyzję administracyjną z dnia 27 listopada 2025 roku w dniu 4 grudnia 2025 roku, która kolejno została sprostowana postanowieniem z dnia 11 grudnia 2025 roku, które zostało doręczone skarżącej w dniu 29 grudnia 2025 roku i od tego dnia powinien zostać liczony termin na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bowiem wcześniej spółka nie mogła odnieść się merytorycznie do sprawy, gdyż Spółka nie jest i nie była w przeszłości właścicielem pojazdu o numerze VIN: [...] wskazanym w pierwotnej decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a zatem termin na wniesienie skargi powinien liczyć się od dnia doręczenia postanowienia o sprostowaniu decyzji administracyjnej, tj. od dnia 29 grudnia 2025 roku, a tym samym Skarżąca nie uchybiła terminowi do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również termin prekluzyjny w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę (zob. wyrok NSA z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 95/12). Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Natomiast na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie z mocy art. 113 § 3 k.p.a. Stanowi to gwarancję ochrony interesów strony przed przekraczaniem "granic między "oczywistą omyłką" i jej sprostowaniem a dokonaniem istotnych zmian w treści merytorycznej decyzji pod pretekstem korygowania "oczywistych omyłek" (Adamiak B., Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, AUWr. nr 922, Prawo CLIII, Wrocław 1988) Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prezentowany w doktrynie, że postępowanie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji administracyjnej nie może stanowić podstawy do przyjęcia przerwy lub zawieszenia biegu terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) czy 30-dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję zawierającą takową omyłkę (K. Klonowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 113.). Należy zaznaczyć, że za taką interpretacją przemawia również fakt, iż "w przeciwieństwie do rektyfikacji decyzji poprzez jej uzupełnienie, uprawnienie do zastosowania omawianego instrumentu procesowego, zarówno z urzędu, jak i na wniosek, nie jest ograniczone żadnym terminem. Organ administracji publicznej może dokonać sprostowania decyzji w każdym czasie, w tym również "po ostatecznym lub nawet prawomocnym zakończeniu postępowania głównego"" (zob. wyrok NSA z 11.02.2021 r., II GSK 1163/20, LEX nr 3195730) Powołany przez skarżącą w zażaleniu art. 111 § 2 k.p.a. dotyczy postanowienia wskazanego w art. 111 § 1b k.p.a., czyli postanowienia dotyczącego uzupełnienia lub odmowy uzupełnienia decyzji. W przedmiotowej sprawie postanowienie dotyczące sprostowania zaskarżonej decyzji zostało jednak wydane na podstawie art. 113 § 1 p.p.s.a. Nie można było więc przyjąć, że termin na wniesienie skargi będzie liczony od dnia doręczenia sprostowanej decyzji. Należy podkreślić, że określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu (zob. np. postanowienie NSA z 25 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1765/13). W konsekwencji należy stwierdzić, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż termin do wniesienia skargi należało liczyć od dnia 4 grudnia 2025 r., tj. od dnia doręczenia pierwotnej decyzji. W związku z tym, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął 5 stycznia 2026 r, Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie odrzucił skargę oraz zwrócił uiszczony od niej wpis. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.