II GZ 165/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1236/15 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za naruszenie koncesji oraz opłaty podwyższonej za wydobycie bez koncesji postanawia: 1. uchylić punkt II zaskarżonego wyroku; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz M. M. kwotę 18774 (osiemnaście tysięcy siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1236/15 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2015 r. oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za naruszenie koncesji oraz opłaty podwyższonej za wydobycie bez koncesji, a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej M. M. kwotę 11814 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach Sąd pierwszej instancji podał art. 200 oraz art. 205 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów zawarte w pkt II wyroku postępowania wniosła M. M. zarzucając mu naruszenie: 1. art. 200 p.p.s.a. poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego w zaniżonej wysokości; 2. art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez przyznanie skarżącej kosztów sądowych (w tym kosztów zastępstwa procesowego) w zaniżonej wysokości; 3. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) poprzez niezastosowanie; 4. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. poprzez błędne zastosowanie. Wnosząca zażalenie domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego w kwocie 18.774 zł, a także o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej za postępowania II instancji (2 x 100 zł opłaty od zażalenia oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2 x 120 zł; łącznie 440 zł.) Podniosła, że NSA uwzględnił również jej zażalenie na odmowę wstrzymania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi M. M. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. ustalająca opłatę dodatkowa za naruszenie koncesji w wysokości 399.965,60 zł oraz opłatę podwyższoną za wydobycie bez koncesji w wysokości 755.670,50 zł. W związku z tym należało przyjąć, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 1.155.636,10 zł. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego, w myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie zaś z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), obowiązującego w dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę oblicza się na podstawie § 6 rozporządzenia, z którego wynika, że wysokość wynagrodzenia pełnomocnika zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia. W myśl § 6 pkt 7 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł - 7200 zł. Jak wynika z przytoczonych przepisów w niniejszej sprawie jako koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw należało uznać: poniesione przez stronę koszty sądowe oraz wynagrodzenie i wydatki jednego radcy prawnego. W świetle powyższego dokonane przez Sąd I instancji wyliczenie kwoty zwrotu kosztów postępowania należało uznać za błędne. W niniejszej sprawie skarżąca poniosła koszty sądowe w postaci wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 11557 zł. Wpis został prawidłowo obliczony od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją, tj. kwoty 1.155.636,10 zł. Również ta należność pieniężna powinna stanowić podstawę do wyliczenia wynagrodzenia pełnomocnika strony, a zatem jako wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej należało przyjąć kwotę 7200 zł. Ponadto za koszt niezbędny do celowego dochodzenia praw należało uznać poniesioną przez stronę opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Skarżącej należny był zatem zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w łącznej wysokości 18774 zł. W niniejszej sprawie nie zaistniała również przesłanka do zastosowania art. 206 p.p.s.a., regulującego możliwość odstąpienia przez sąd w uzasadnionych przypadkach od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Sąd I instancji nie powoływał się zresztą na ten przepis w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowań toczących się w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił pkt II wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 listopada 2016 r. i orzekł w tym zakresie na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.