II GZ 163/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3577/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 9 listopada 2015 r. (sygn., akt V SA/Wa 553/15), oddalił wniosek K. P., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2015 r., Nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd uznał wniosek za niezasadny, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżący podał jedynie, że wykonanie decyzji uniemożliwi mu prowadzenia gospodarstwa rolnego, gdyż wdrożenie postępowania egzekucyjnego spowoduje, że nie będzie on miał środków na zasiewy i nawozy. K. P. nie przedstawił żadnych okoliczności dotyczących sytuacji jego gospodarstwa – przede wszystkim dochodów jakie ono przynosi oraz kosztów związanych z jego prowadzeniem. W istocie ograniczył się do złożenia oświadczenia o ewentualnej konieczności zaprzestania prowadzenia gospodarstwa, których jednak nie poparto konkretnymi informacjami, a wobec tego Sąd nie mógł ocenić, w jakim stopniu wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację skarżącego. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 9 listopada 2015 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł między innymi, że jest zobowiązany do uiszczenia czynszu dzierżawnego, ponosi koszty koszenia oraz utrzymania właściwej obsady drzewek. Jednocześnie wyjaśnił, że jego płatności rolnośrodowiskowe zostały zmniejszone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. P. składając wniosek nie powołał się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W petitum skargi wyraził jedynie żądanie, nie uzasadniając go jednak w żaden sposób, nie przedstawiając żadnych okoliczności i dokumentów na jego poparcie oraz przytaczając jedynie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z 18 maja 2012 r. Niewątpliwie uzasadniało to oddalenie wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Również ogólnikowe zażalenie nie pozwoliło ocenić, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.