II GZ 157/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 67/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi L. Z. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2023 r. nr 184/2023/II w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 67/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił L. Z. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2023 r. nr 184/2023/II w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wstrzymanie wykonania może wyłącznie dotyczyć aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Sąd po wyjaśnieniu czym jest wykonanie aktu administracyjnego uznał, że zaskarżone postanowienie organu administracji nie wywołuje skutków w postaci nałożenia obowiązku, czy przyznania uprawnienia, które organ mógłby wyegzekwować w drodze przymusu egzekucji. Sąd I instancji uznał zatem, że wniosek strony nie mógł być uwzględniony, gdyż postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi jako takie nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji, a więc nie istnieje możliwość wstrzymania jego przymusowego wykonania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie nie nosi znamienia wykonalności, mimo że otwiera możliwość egzekucji nałożonej grzywny, czy też nałożenia kolejnej, a zatem spełniona jest przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącej postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2023 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych nosi znamiona wykonalności, gdyż otwiera możliwość egzekucji nałożonej grzywny, czy też nałożenia kolejnej. Skarżąca skupia się zatem na dalszych skutkach, które dane postanowienie może spowodować. Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. Należy uznać zasadność stanowiska przedstawionego przez Sąd I instancji, zgodnie z którym przedmiotowe postanowienie organu administracji nie posiada waloru wykonalności. Zgodnie z uzasadnieniem przedstawionym w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji i ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącą żadnego obowiązku, ani nie kreuje praw, a jedynie orzeka o tym, że nieuzasadnione są zarzuty zgłoszone przez stronę w postępowaniu egzekucyjnym (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 565/15, 21 września 2023 r., sygn. II GZ 344/23, 18 października 2023 r., sygn. I GZ 299/23, 24 listopada 2023 r., sygn. III FZ 523/23, 29 listopada 2023 r., sygn. II GZ 440/23). Skoro zaskarżony akt administracyjny nie posiada waloru wykonalności, to nie jest zasadne nawet przystępowanie do oceny zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem regulacja tego przepisu dotyczy wyłącznie aktów administracyjnych wykonalnych (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 stycznia 2018 r., sygn. II GSK 4162/17, 19 lutego 2009 r., sygn. II FSK 136/09). Podkreślić należy, że wskazywane przez skarżącą możliwe negatywne konsekwencje, tj. nałożenie grzywny, nie stanowi skutku wykonania zaskarżonego postanowienia, a jedynie możliwą konsekwencję działania lub zaniechania skarżącej, z którą ustawa wiąże wydanie aktu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.