II GZ 155/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2478/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 3 grudnia 2020 r., odmówił J. G. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd I instancji wskazał, że J. G. we wniesionej na powołaną decyzję skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Strona w uzasadnieniu podniosła, że wykonanie kwestionowanej przez nią decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), stwierdził, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. G., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, pomimo wykazania przez skarżącą, że wykonanie przedmiotowej decyzji może doprowadzić do niepowetowanej straty po stronie skarżącej polegającej na konieczności pokrycia wielotysięcznych wydatków na uregulowanie kary pieniężnej pomimo nierozstrzygnięcia skargi co do istoty sprawy, a przede wszystkim w sytuacji braku podstaw faktycznych i prawnych do nałożenia kary. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając na uwadze przywołane wymogi, ciążące na stronie domagające się zastosowania wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, za prawidłową uznać ocenę wniosku strony, jakiej dokonał Sąd I instancji. Jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, skarżąca nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem jej wniosek ograniczał się tylko i włącznie do wskazania, że wykonanie decyzji SKO w Warszawie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenie to nie zostało w jakikolwiek sposób szerzej umotywowane, w sposób wskazujący na potencjalny wpływ wykonania objętego skargą rozstrzygnięcia na sytuację skarżącej i prowadzoną przez nią działalność. Wniosek nie został również poparty jakimikolwiek dokumentami wskazującymi na zasadność poniesionych we wniosku twierdzeń. Powyższe braki żądania skarżącej w zastosowaniu w stosunku do niej ochrony tymczasowej, czyniły niemożliwym ocenę możliwości wystąpienia wobec skarżącej którejkolwiek z przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji strona nie wykazała zaistnienia tychże przesłanek. Podniesioną w zażaleniu argumentację wraz z przedłożonymi na jej poparcie dokumentami uznać zaś należy za spóźnione. Przytoczona w motywach zażalenia argumentacja wraz z dokumentami mającymi wskazać na sytuację finansową działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą powinny zostać zawarte wraz z wnioskiem pomieszczonym w skardze. Odnosząc się zaś do podniesionej w zażaleniu argumentacji strony, iż "W pierwszej kolejności konieczne jest bowiem merytoryczne zbadanie zasadności nałożonego na Skarżącą obowiązku zapłaty kary pieniężnej. Zapłata należności bez zbadania przez Sąd zasadności nałożonego obowiązku może doprowadzić Skarżącą do niepowetowanej szkody." stwierdzić należy, że badanie zasadności nałożenia na stronę kary jest przedmiotem postępowania głównego i pozostaje bez wpływu na rozpoznanie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które co już wskazano, dotyczy oceny możliwości zaistnienia jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z wykonaniem podanego kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.