II GZ 153/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 838/23 w sprawie ze skargi T. W. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 25 października 2023 r., nr 169/2023/II w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 25 października 2023 roku nr 169/2023/II w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanowił odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w następującym stanie faktycznym: 25 listopada 2023 r. T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 25 października 2023 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniami Przewodniczącego III Wydziału z 21 grudnia 2023 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wyżej wymienione wezwania wysłano na adres Skarżącego wskazany w skardze. Przesyłka nie została jednak podjęta mimo dwukrotnego awizowania (2 stycznia i 10 stycznia 2024 r.). Następnie nieodebrana przesyłka została zwrócona do sądu i dołączona do akt postępowania. Sąd I instancji na podstawie regulacji zawartych w art. 73 p.p.s.a., uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 16 stycznia 2024 r. W konsekwencji termin na uzupełnienie przez Skarżącego braku formalnego i fiskalnego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, upłynął 23 stycznia 2024 r. W związku z nieuzupełnieniem przez Skarżącego braków formalnych w terminie, Sąd I instancji odrzucił skargę. W podstawie postanowienia wskazano art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wyjaśnił, że braki formalne i fiskalne nie zostały przez niego uzupełnione z uwagi na nieotrzymanie awiza informującego o oczekującej przesyłce zawierającej wezwania do uiszczenie wpisu i wskazania numeru PESEL. Jako możliwe miejsce pozostawienia zawiadomień, Skarżący wskazał teren nieruchomości znajdującej naprzeciwko adresu wskazanego w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi poprzez niewskazanie numeru PESEL oraz nieuiszczenie od niej wpisu sądowego. Zawarta w zażaleniu argumentacja dotycząca możliwego pozostawienie awiza pod innym adresem, może być rozważana w postępowaniu dotyczącym ewentualnego przywrócenia terminu. Natomiast niniejsze postępowanie dotyczy prawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów o odrzuceniu skargi. Zgodnie z art.46 § 2 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a., strona będąca osobą fizyczną w pierwszym piśmie w sprawie powinna wskazać numer PESEL. W przypadku stwierdzenia braków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Nieuzupełnienie braku w terminie, w przedmiotowej sprawie – brak wskazania numeru PESEL, zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Identyczny skutek, zgodnie z art. 220 p.p.s.a, powoduje nieuiszczenie opłaty sądowej od pisma podlegającego opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie bezsporna jest kwestia, iż strona nie wskazała numeru PESEL oraz nie uiściła wpisu sądowego. W zażaleniu Skarżący podważył natomiast prawidłowość doręczenia mu wezwań, gdyż według niego, nie otrzymał żadnej informacji o oczekującej przesyłce. W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie znajdą regulacje zawarte w art. 73 p.p.s.a. dotyczące tzw. "fikcji doręczenia". W sytuacji kiedy, jak w przedmiotowej sprawie, przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej (por. postanowienie NSA z 13 marca 2024 r., sygn. akt III FZ 109/24). Na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłkę uważa się za doręczoną z upływem czternastego dnia od dnia pozostawienia w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy. Na znajdującej się w aktach sprawy przesyłce, zawarte są adnotacje wskazujące, że była ona dwukrotnie awizowana: 02.01.2024 oraz 10.01.2024 r. Na prawidłowo wypełnionym przez listonosza zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się zaś informacja, że awizo dotyczące przesyłki zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej. Należy przy tym wskazać, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który - jeśli jest sporządzony prawidłowo oraz przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II FZ 80/18). Obalenie domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru jest możliwe, ale nie miało to miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ Skarżący przedstawił jedynie swoje przypuszczenia dotyczące miejsca pozostawienia przesyłki. W konsekwencji należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował fikcję doręczenia uznając na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a, że przesyłka zawierająca wezwania została doręczona 16 stycznia tj. z upływem 14. dnia od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowe. W związku z powyższym, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych i fiskalnych, upłynął 23 stycznia 2024 r. Brak dopełnienia przez Skarżącego obowiązku we wskazanych wyżej terminie, zobligował Sąd I instancji do odrzucenia skargi. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.