II GZ 15/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt III SAB/Po 10/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w organizacji w N. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kościanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt III SAB/Po 10/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie tego Sądu z 10 marca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy A. Sp. z o.o. w organizacji w N.. W ocenie WSA zażalenie nie zostało złożone przez skarżącą spółkę, ponieważ R. P., który je podpisał, nie wykazał umocowania do jej reprezentowania. Postanowieniem z 8 września 2016 r., sygn. akt II GZ 836/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie z uwagi na niewezwanie R. P. do usunięcia braków formalnych zażalenia. Postanowieniem z 3 listopada 2016 r. WSA w Poznaniu odrzucił zażalenia na postanowienie z 10 marca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy A. Sp. z o.o. w organizacji w N.. Sąd uznał, że braki zażalenia nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie. Postanowieniem z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 204/17, NSA uchylił postanowienie z 3 listopada 2016 r. NSA uznał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia nie zostało jasno i precyzyjnie sformułowane. Z treści tego wezwania nie wynika, jakich konkretnie dokumentów, potwierdzających uprawnienie do reprezentowania skarżącej, oczekiwał Sąd I instancji. W wykonaniu zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu uzyskania informacji o sposobie reprezentowania skarżącego pismami z 11 sierpnia 2017 r. i 24 października 2017 r. wezwano skarżącego, pod rygorem odrzucenia zażalenia, do nadesłania w terminie siedmiu dni: - informacji, czy zapadło prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie wpisu skarżącego do Krajowego Rejestru Sądowego, a jeśli tak, wezwano do nadesłania jego odpisu wraz z odpisem pełnym z KRS; - aktu założycielskiego skarżącego (w formie aktu notarialnego), umowy spółki albo uchwały o powołaniu zarządu spółki, jeśli skarżący dotychczas nie został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Powyższe wezwania doręczono skarżącemu odpowiednio 24 sierpnia 2017 r. i 30 października 2017 r. Pozostały one bez odpowiedzi. Postanowieniem z 30 listopada 2017 r. WSA w Poznaniu odrzucił zażalenie na postanowienie z 10 marca 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy A. Sp. z o.o. w organizacji w N.. WSA uznał, że skoro R. P. nie uzupełnił braków formalnych zażalenia, to należało je odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P., wnosząc o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzącego niezadowolenie strony skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną na obecnym etapie postępowania jest to, czy Sąd I instancji prawidłowo wezwał R. P. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz czy R. P. wykazał, że jest uprawniony do reprezentowania A. Sp. z o.o. w organizacji w N.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób jasny wezwał R. P. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Formułując wezwania z 11 sierpnia 2017 r. i 24 października 2017 r., WSA wypełnił wskazania zawarte w postanowieniach NSA z 8 września 2016 r. i z 22 czerwca 2017 r., wiążących ten Sąd na mocy art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji określił, o przesłanie jakich informacji jest wezwany R. P. (czy spółka została zarejestrowana w KRS) oraz jakie dokumenty powinien przesłać (pełny odpis z KRS albo akt założycielski spółki albo umowa spółki oraz uchwała o powołaniu zarządu). Prawidłowo również R. P. został pouczony o terminie na wykonanie ww. czynności oraz o rygorze niedochowania tego terminu. Skoro więc R. P., pomimo prawidłowego i pełnego wezwania, nie uzupełnił braków formalnych zażalenia, to zasadnie Sąd I instancji odrzucił je na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. R. P. nie wykazał bowiem, że jest umocowany do reprezentowania spółki, a to właśnie ten podmiot, a nie R. P., był stroną podstępowania zakończonego wydaniem postanowienia z 10 marca 2016 r. Wobec tego zażalenie R. P. na postanowienie o odrzuceniu zażalenia należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.