II GZ 146/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wr 414/19 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 414/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie A. Sp. z o.o. we W. (dalej "skarżąca") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 października 2019 r. o odrzuceniu jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Pismem z 5 grudnia 2019 r. Sąd I instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez złożenie jego odpisu, a także do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tego środka odwoławczego. Przesyłka zawierająca oba wezwania została skierowana do skarżącej na adres podany w skardze i doręczona 24 grudnia 2019 r. w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej "p.p.s.a"). Wobec tego termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął 31 grudnia 2019 r. Strona nie uzupełniła powyższych braków formalnych, więc Sąd odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, że uchybienia są wynikiem braku doświadczenia prawnego prezesa zarządu spółki. Podała, że poza zarządzaniem przedsiębiorstwem, prezes spółki wykonuje również transporty na trasie W. – Wielka Brytania. Nie zawsze udaje się mu więc być w domu, gdzie mieści się siedziba spółki, i odbierać korespondencję. Zazwyczaj korespondencja doręczana jest do rąk osoby upoważnionej. Może się jednak zdarzyć, że zostanie zostawione awizo w skrzynce pocztowej umieszczonej na zewnątrz, tj. na płocie. Podczas niekorzystnej pogody zawiadomienia takie ulegają zniszczeniu. Pełnomocnik skarżącej nie wie, co było przyczyną, że korespondencja pozostała bez odpowiedzi, gdyż z uwagi na rangę sprawy nie może pozwolić sobie na jej zlekceważenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, do których należy m.in. załączenie jego odpisów (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zażalenie podlega opłacie, co wynika z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. W sytuacji gdy zażalenie obarczone jest brakami, sąd wzywa stronę do ich usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia (art. 177a w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Wezwanie to jest skuteczne, gdy zostało doręczone stronie zgodnie z przepisami p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca powyższe wezwania została wysłana na prawidłowy adres skarżącej. Z uwagi na to, że przesyłki nie udało się doręczyć adresatowi pod wskazanym adresem, została ona pozostawiona w urzędzie pocztowym, o czym strona została dwukrotnie zawiadomiona – 10 i 18 grudnia 2019 r. – przez pozostawienie awiza w skrzynce odbiorczej (vide k. 75 akt sądowych). Następnie, zwrócono przesyłkę Sądowi I instancji 30 grudnia 2019 r. z powodu jej nieodebrania przez adresata, co uwidoczniono na kopercie zawierającej przesyłkę. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że przesyłka została doręczona 24 grudnia 2019 r. w trybie określonym w art. 73 § 4 p.p.s.a. Oznacza to, że termin do uzupełnienia braków zażalenia upłynął bezskutecznie 31 grudnia 2019 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny mógł jedynie odrzucić zażalenie skarżącej spółki, na podstawie art. 178 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a., co uczynił. Wobec tego należało uznać, że rozpoznawane na obecnym etapie postępowania zażalenie skarżącego nie podważyło okoliczności, które nakazywały Sądowi I instancji odrzucenie zażalenia, więc zostało oddalone. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.