II GZ 1340/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 351/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo dotyczące pozostawienia wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 351/15, odmówił R.P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lutego 2015 r., w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia zażalenia na pismo w sprawie pozostawienia wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania w części. Sąd I instancji stwierdził, że postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. odmówił R.P. przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. oddalił zażalenie R.P. na postanowienie Sądu I instancji z 18 listopada 2015 r. R.P. wniósł po raz kolejny wniosek o przyznanie pomocy. WSA w Warszawie odmawiając zaskarżonym postanowieniem przyznania prawa pomocy wskazał, że wniosek skarżącego w tym przedmiocie został już rozstrzygnięty wyżej wymienionym postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r., wobec czego ponowny wniosek w tym zakresie należało rozpatrzyć w kontekście art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), a więc ustalenia wymagało, czy po wydaniu przez Sąd wskazanego orzeczenia nastąpiła zmiana okoliczności umożliwiająca przyznanie stronie prawa pomocy. Zdaniem WSA, analiza znajdujących się w aktach sprawy dwóch formularzy PPF pozwala stwierdzić, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa zmianie. W ocenie Sądu wnioskodawca w dalszym ciągu nie ujawnia źródeł swoich dochodów. Konsekwentnie odmawiając wyjawienia źródeł dochodów uniemożliwia zbadanie, czy rzeczywiście uległy zmianie okoliczności i obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i niezbędne jest ustanowienie mu pełnomocnika z urzędu. Na powyższą ocenę nie wpływa, zdaniem Sądu, doprecyzowanie przez skarżącego, że wpis do Krajowego Rejestru Dłużników nastąpił na skutek zadłużenia kredytowego, bowiem nadal skarżący przedstawia swoją sytuację majątkowa i możliwości płatnicze wybiórczo, a jego oświadczenie majątkowe jest niewystarczające i budzi wątpliwości. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącego nie wskazuje na zmianę okoliczności i na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., odmówił przyznania prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R.P., wnosząc o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w niniejszym postępowaniu została już rozstrzygnięta postanowieniem tego sądu z dnia 18 listopada 2015 r., na które to postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. je oddalił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny sytuacji materialnej skarżącego w kontekście zastosowania art. 165 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał takiej zmiany okoliczności, która uzasadniałaby korektę wcześniejszego rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dalszym ciągu nie ujawnił źródeł swoich dochodów, ani nie przedstawił dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji trafnie przyjął, iż pełny obraz możliwości finansowych i majątkowych skarżącego również w niniejszym postępowaniu wpadkowym nie został ujawniony w sposób pozwalający na stwierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tej sytuacji brak było podstaw do zmiany postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 18 listopada 2015 r. odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy. Wprawdzie w zaskarżonym obecnie postanowieniu Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (poprzez odmowę przyznania prawa pomocy) zamiast na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (poprzez odmowę zmiany postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy), jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro skutek prawny jest w istocie taki sam. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.