II GZ 127/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2025 r. r., sygn. akt VI SA/Wa 3365/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.A. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr 565/07/2025/KL w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3365/25 na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) odmówił J.A. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona") wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr 565/07/2025/KL w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 9 grudnia 2025 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący wskazał, że wszczęte przez MOW NFZ postępowanie egzekucyjne doprowadziło do blokady jego rachunku bankowego przez Pierwszy Urząd Skarbowy Warszawa-Śródmieście, na co Skarżący 28 listopada 2025 r. złożył do Naczelnika tego Urzędu zarzuty na wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego, co obecnie jest procedowane w tym Urzędzie. Skarżący wskazał, że postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne z powodu braku wystarczającej ilości środków na rachunku, lecz jest to dla Skarżącego uciążliwe. W związku z powyższym wniosek WSA stwierdził, że Skarżący nie wykazał swojej sytuacji materialnej oraz nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikała by jego sytuacja finansowa. W tej sytuacji ustalenie, jaki konkretnie wpływ może wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji i czy mogłoby to spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., okazało się niemożliwe. 2. Skarżący zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o "ponowne rozpoznanie jego wniosku". Do zażalenia Skarżący załączył szereg załączników, które miałyby potwierdzać jego twierdzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich. 5. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, zabrakło właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że Sąd ten nie znalazł podstaw do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej. Prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że aby sąd pierwszej instancji mógł ocenić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony konieczne jest dysponowanie przez ten sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony wnioskującej o wstrzymanie decyzji. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji spowoduje uszczerbek w majątku Skarżącego, prowadząc do powstania szkody i to znacznej, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o wysokości uzyskiwanych dochodów (w tym źródeł ich pochodzenia), ponoszonych wydatkach i o posiadanym majątku. 6. Odnosząc się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodów uzupełniających ze wskazanych w zażaleniu dokumentów, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Służy ono zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można w nim przedstawiać nowej argumentacji oraz załączać do niego obszernego materiału dowodowego, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia w postępowaniu zażaleniowym nowych argumentów i przedstawiania nowych dowodów na poparcie wniosku zaprzecza funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stałby się podmiotem ponownie oceniającym wniosek. (por. postanowienia NSA z dnia: 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OZ 375/09; 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1240/11, wszystkie orzeczenia wskazane w treści uzasadnienia dostępne w CBOiS, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podanie zatem przez Skarżącego dopiero na etapie zażalenia okoliczności na poparcie swojego stanowiska, nie mogło odnieść zamierzonego skutku." (zob. postanowienie NSA z 11 grudnia 2024 r., III OZ 516/24). 7. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.