II GZ 127/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 3125/24 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd pierwszej instancji", "WSA") postanowieniem z 22 października 2024 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja organu z [...] maja 2024 r., pomimo prawidłowego zaadresowania, nie została podjęta przez skarżącego, wobec czego została zwrócona do organu jako niepodjęta w terminie. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawidłowości, które może być jednak podważone. Skarżący nie wykazał jednakże zaistnienia okoliczności, które uzasadniałyby obalenie tego domniemania. Poza stwierdzeniami o rzekomym braku awizo i niemożności odebrania listu, nie uprawdopodobnił ich w żaden weryfikowalny sposób, uzasadniający stwierdzenie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, podczas gdy rzetelna ocena wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinna doprowadzić do stwierdzenia, że nie ponosi on odpowiedzialności za niedochowanie terminu. Podkreślił, że z powodu braku awiza w skrzynce pocztowej, nie mógł przewidzieć, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie została już wydana. Wobec braku informacji o możliwości odbioru decyzji w placówce pocztowej był przekonany, że sprawa wciąż nie została rozstrzygnięta, wobec czego nie mógł nawet przypuszczać, że pismo zostało do niego w tej sprawie wystosowane. Dodał również, że dostęp do skrzynki oddawczej nie jest utrudniony, jest powszechny, wobec czego możliwa jest sytuacja, że awizo zostało przez nieuprawnioną do tego osobę ze skrzynki wyjęte. Jest to jedynie hipotetyczna teoria, bowiem skarżący sam nie posiada wiedzy na temat możliwej przyczyny braku awiza w skrzynce oddawczej, gdyż do tej pory nie miał problemu z odbiorem korespondencji. Podkreślił, że jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, jest osobą, która zdecydowanie należycie dba o swoje interesy, wobec czego nie sposób uznać, że nie dołożył wszelkich starań by zapobiec przeszkodzie, wskutek której doszło do niezachowania terminu do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Za trafną należy przyjąć ocenę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie sprostał obowiązkowi uprawdopodobnienia przesłanki braku winy, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że argumentacja skarżącego wskazana we wniosku o przywrócenie terminu i powtórzona w zażaleniu w istocie zmierza do kwestionowania prawidłowości doręczenia zastępczego zaskarżonej decyzji. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Za wystarczający dowód w sprawie nie można natomiast uznać oświadczenia skarżącego o braku pozostawienia awiza, w zestawieniu ze znajdującym się w aktach sprawy dowodem z dokumentu jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, która zawiera potwierdzenie dat awizacji przesyłki, podpisy doręczającego oraz powody jej niedoręczenia. W związku z powyższym należało uznać, że operator pocztowy w sposób prawidłowy dokonał doręczenia "zastępczego" przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Mając na uwadze powyższe - prawidłowa była ocena wniosku skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że przedstawione przez stronę okoliczności nie mogą usprawiedliwić braku jego winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.