II GZ 121/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 838/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Ol 838/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), odrzucił skargę T. Z. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. W uzasadnieniu postanowienia WSA stwierdził, że zarządzeniem z 20 listopada 2019 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono 26 listopada 2019 r., lecz do 3 grudnia 2019 r. wpis od skargi nie został uiszczony. Wobec tego WSA uznał, że skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 220 § 3 ppsa. WSA zaznaczył przy tym, że w skardze Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy m.in. przez zwolnienie od kosztów sądowych. Jednakże prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z 22 października 2019 r. (sygn. akt II SPP/Ol 102/19) Skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy. Pismem z 13 stycznia 2020 r. (złożonym w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia odrzucającego skargę i skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem WSA) Skarżący zaskarżył "decyzję" WSA w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. W uzasadnieniu pisma stwierdził, że nie przeprowadzono dowodów z dokumentów w postaci zaświadczeń o niezaleganiu z opłatami w podatkach i w ZUS, wobec czego decyzja o wykreśleniu z rejestru była bezzasadna. WSA uznał, że pismo Skarżącego należy zakwalifikować jako zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest niezasadne. Z treści art. 230 § 1 i 2 ppsa wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W niniejszej sprawie Skarżący był zatem zobligowany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przy czym z obowiązku tego nie został zwolniony na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 ppsa), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego mu prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 ppsa; wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uwzględniony). Wobec tego Przewodniczący Wydziału prawidłowo wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W takiej sytuacji WSA prawidłowo uznał, że w sprawie należy zastosować art. 220 § 3 ppsa. Zgodnie bowiem z tym przepisem, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Na zgodność z prawem postanowienia o odrzuceniu skargi nie mogła mieć wpływu argumentacja Skarżącego zawarta w zażaleniu, dotycząca w istocie prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie. W zaskarżonym postanowieniu WSA nie ocenił zgodności z prawem tych decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy taka ocena byłaby możliwa dopiero po uiszczeniu wpisu sądowego od skargi, czego Skarżący nie uczynił, a to – jak wskazano wyżej – obligowało WSA do odrzucenia skargi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa. PG